12 Dec 2012

စာဖတ္ျခင္း ႏွင့္ ပိုမိုတိုးတက္ေသာ ဘ၀



စာမတတ္သူသည္ တံခါးေပါက္မပါေသာ အိမ္နဲ ့တူ၏ ။အျပင္သို ့ဘာမွ မျမင္ရ။
စာတတ္ျပီး စာမဖတ္သူသည္ တံခါးေပါက္ရွိပါလွ်က္ မဖြင့္ေသာအိမ္နဲ ့တူ၏ ။ 
 အသိပညာတံခါးပိတ္လွ်က္ ရွိ၏ ။ စာဖတ္ျခင္းသည္ လူတို ့အတြက္
က်ယ္ျပန္ ့ေသာ ဗဟုသုတ ၊ အၾကားအျမင္ရေစ၏ ။ 
စဥ္းစားဆင္ျခင္နိုင္ေသာ ဥာဏ္ပညာကိုလည္း ျဖစ္ေစ၏ ။
                                                                        ( လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ )


ေရွးလူၾကီးမ်ား၏ ဆိုရိုးစကား အရ "စာမတတ္သူ ၊ စာမဖတ္သူသည္ မ်က္စိကန္း ေနသူျဖစ္သည္ '' ဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္ကို မွတ္သားခဲ့ရ ဖူးပါသည္ ။ထိုအျပင့္ ''စာအုပ္ ၊ စာေပ လူမိတ္ေဆြ '' ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံု ႏွင့္အညီ မိမိတို့အား အရာရာကို သြန္သင္ဆံုးမေပးေနသည့္အရာမွာ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္ ။ '' ဖတ္ျပန္ေသာ္ကား ဖတ္ဖန္မ်ားက သားမယားပင္ သိျမင္ကင္းကြာ မလိမၼာလည္း စာေပစကား ေနတိုင္းၾကားက ထူးျခားလိမၼာ ရွိသည္သာတည့္ '' ဆိုသည့္ ရွင္မဟာရဌသာရ၏ ဆံုးမစာပါ အတိုင္း ပညာမရွိေသာ ဇနီးသည္ ၊ မလိမၼာေသာ သားသမီးမ်ားပင္ စာေပစကားကို ေန့တိုင္းၾကားဖန္မ်ားလာပါက ဗဟုသုတမ်ား ျပည့္စံုလာကာ လိမၼာေရးျခား ရွိလာမည္ျဖစ္သည္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို့လူငယ္ေတြ တစ္ေန့တစ္ေန့အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးျပဳေစခ်င္ပါတယ္ ။ မည္သူမဆိုယေန႔ ညအိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္သည္ ယေန႔မနက္ အိပ္ယာထခ်ိန္ထက္ နည္းနည္းျဖစ္ေစ အသိဥာဏ္ပညာ ပိုရွိေနရမည္။ သို႔မဟုတ္ပါက လူသားတစ္ဦးအေနနွင္႔ အႀကီးမား ဆံုးျပစ္မႈကို က်ဴးလြန္ရာေရာက္သည္ ဟု လီယိုဗတ္စကာဂလီယာ က ေျပာခဲ႔ဖူးသည္။ မွန္သည္။ လူသည္ မနက္ထက္ ညမွာ ပညာပိုရွိရမည္။ မေန႔ကထက္ သည္ကေန႔ ပညာပိုရွိရမည္။ အသက္ႀကီးလာသည္ႏွင္႔အမွ် ဦးေႏွာက္အေလးခ်ိန္ ပိုစီးလာရမည္။

ဒီအတြက္ မည္သို႔လုပ္မည္နည္း ................. ?????

တစ္နည္းသာရွိသည္ " စာဖတ္ပါ " ။ ေန့စဥ္ဖတ္ပါ ။ စာဖတ္သည္ ဆိုရာ၌ ျငင္းခံုေ၀ဖန္ရန္၊ တစ္ဖက္လူ မွားေၾကာင္း သက္ေသသကၠာယ ျပရန္ သက္သက္ အတြက္ မဖတ္ႏွင္႔။ ေျပာသမွ်ယံုၾကည္ရန္၊ သူဆိုတိုင္း လက္ခံရန္ဖတ္ျခင္းမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစႏွင္႔။ အလားတူ ေျပာစရာဆိုစရာ ရရံုအတြက္မွ်လည္း မဖတ္ႏွင္႔။ အက်ိဳးအေၾကာင္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ရန္ ညွိႏိႈင္းခ်င္႔ခ်ိန္ရန္ အတြက္သာ ဖတ္ျခင္းျဖစ္ပါေစ။ စာဖတ္ျခင္းသည္ လူအားျပည့္၀ေစ၏၊ ေဆြးေႏြး ေျပာဆိုျခင္းသည္ အသင္႔ျပင္ဆင္ၿပီးျဖစ္ေစ၏၊ ေရးမွတ္ျခင္းက တိက်ေစေပသည္။ စာအုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔အနက္ သမိုင္းက်မ္းတို႔သည္ ဖတ္သူအား အျမင္က်ယ္ေစသည္။ ကဗ်ာစာဆိုတို႔ကမူ ကြန္႔ျမဴးေသာ ဥာဏ္ျဖင္႔ ထူးကဲရႈျမင္တတ္ေစသည္။ သခၤ်ာကား လ်င္ျမန္ေသာ ဥာဏ္ကို ေပးသည္။ သဘာ၀သိပၸံသည္ ဗဟုသုတကို နက္႐ႈိင္းၾကြယ္၀ေစၿပီး ဒႆနက တည္ၾကည္
ေလးနက္ေစသည္။

ယုတိၱေဗဒႏွင္႔ ၀စနာလကၤာရ(အာ၀ဇၨန္း) ပညာမ်ားကမူ သူတပါးႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ယွဥ္ၿပိဳင္ ေျပာဆိုနိုင္ေပသည္။ ဖတ္ေသာစာတို႔သည္ ဖတ္သူ၏ စရိုက္ လကၡဏာမ်ား အျဖစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းၾကၿမဲျဖစ္၏။ ထိုေၾကာင့္ မည္သည့္စာေပအမ်ိဳးအစားကိုမဆို ဖတ္သင့္ပါတယ္ ။အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဆိုတာ အျမဲတြဲလ်က္ရွိတာေၾကာင့္ စာဖတ္တဲ့အခါမွာလည္း စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာမ်ားဟာ မိမိရဲ့ အေတြးအေခၚကို အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ေစဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ စာဖတ္တဲ့သက္တမ္း ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ိဳးက ဖတ္ရႈသင့္သလဲ ၊ ဘယ္လို စာအုပ္မ်ိဳးက မဖတ္ရႈသင့္ဘူးလဲဆိုတာကို စာဖတ္သူဟာ သူ႔ အလိုလို သိျမင္လာပါတယ္။ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေဝါဟာရမ်ား ၾကြယ္ဝလာသလို ဘာသာစကားကိုလည္း ကၽြမ္းက်င္လာပါတယ္။ စာဖတ္တယ္။ ျပီးလွ်င္ ေတြးတယ္။ ဆင္ျခင္တယ္။ သံုးသပ္တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေပးထားတဲ့အခ်က္အလက္မ်ားကို အသံုးျပဳျပီးေတာ့ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္သြားတယ္။ ဒီအေျခခံအသိပညာကေတာ့ ဘာသာရပ္တိုင္းမွာ အတူတူပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ျခင္းဟာ ဘယ္ဘာသာရပ္ကိုမဆို ေလ့လာသင္ယူေနတဲ့သူမ်ားအတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားပါတယ္။ ထုိ႔အျပင္ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ စာေရးျခင္းစြမ္းရည္ကိုလည္း တိုးတက္လာေစပါတယ္။ စာဖတ္ေနစဥ္မွာ မိမိန႔ဲ မကၽြမ္းဝင္တဲ့ စာအုပ္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေတြးေတာမိတတ္ပါတယ္။ ထိုသို႔ ေတြးေတာျခင္းဟာ ဦးေႏွာက္ရဲ့ မိီးခိုေရာင္ဆဲလ္မ်ားကိုပါ ပိုမို အသံုးျပဳေစတဲ႔အတြက္ စာဖတ္သူဟာ ပိုမို ထက္ျမက္တဲ့သူ ျဖစ္လာပါတယ္။ စာဖတ္ျခင္းဟာ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ အရည္အေသြး တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစ
တာတင္သာမကပဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစပါတယ္။ စာအုပ္မ်ားထဲမွ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာ၊ စီးပြားေရးမ်ားအျပင္ အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ားစြာကို ေလ့လာ သိရွိႏိုင္ပါတယ္။

မိမိန႔ဲ အေတြးအျမင္ ရႈေထာင့္မတူညီတဲ့ အာေဘာ္ကို စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ရႈရတဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာန႔ဲ မိမိန႔ဲအၾကားမွာဒီမတူညီတဲ့ အျမင္ရႈေထာင့္ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္လာရသလဲဆိုတာကို စဥ္းစား ဆင္ျခင္မိေစ ပါတယ္။ အဲဒီလို မိမိန႔ဲ မတူညီတဲ့ဖက္ တစ္ခုကေန ေတြးေတာ စဥ္းစားမိတဲ့အခါမွာ မိမိရဲ့ စိတ္ဟာလည္း အျခားသူမ်ားကို နားလည္လာျပီး ပိုမို ပြင့္လင္းလာပါတယ္။ အျခားသူတစ္ဦးရဲ့ ျဖစ္တည္ေနမႈကိုလည္း ေလးစား လာတတ္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းမ်ား၊ ေခတ္လြန္မ်ား၊ ဘဝသရုပ္ေဖာ္ ဝထၳဳမ်ား ဘယ္စာကို မဆို ဖတ္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ျခင္းျဖင့္ စာေရးဆရာက ရႈေထာင့္တစ္မ်ိဳးမွ တင္ျပထားေသာ္ လည္း စာဖတ္သူက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚႏိုင္ျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္ကူး ေမွ်ာ္ျမင္ႏိုင္ပါ တယ္။ စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အေတြးအေခၚ ျမင့္မားလာပါတယ္။

စာမ်ားမ်ား ဖတ္ေလေလ၊ လူအမ်ားက ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို မိမိက ပိုမို ေျဖလာႏိုင္ေလေလ ျဖစ္လာျပီး ေနာက္လူအမ်ား မေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ ျပႆနာမ်ား၊ အေမးပုစၦာမ်ားကို မိမိက ေျဖရွင္းလာႏိုင္ ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈေတြ ပိုမိုတုိးပြားလာပါတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရႈတယ္ဆိုရင္ စာအုပ္ထဲက ဇာတ္ေကာင္မ်ား၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္မ်ားကို မွတ္မိတဲ့အေလ့ ျဖစ္လာျပီးေနာက္ မွတ္ႏိုင္စြမ္း မွတ္ဥာဏ္ကလည္း ပိုမို ေကာင္းမြန္လာပါတယ္။ စာဖတ္တဲ့သူမွာ အမ်ားတကာကို ေဝမွ်စရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ေလေလ ေဝမွ်စရာေတြက မကုန္ႏိုင္ေလပါပဲ။ ေနာက္ဆံုး ဘာမွ အက်ိဳးေက်းဇူး မရွိဘူးပဲ ထားပါဦးေတာ့။

ဘဝရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြမွာ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား လြန္းတဲ့အတြက္ အားလပ္ခ်ိန္မွာ စာဖတ္ျခင္း အေလ့အထဟာ ေမြးျမဴသင့္တဲ့ အက်င့္ေကာင္း တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

''ဗာဟုႆဥၥ၊ သိပၸဥၥ'' ဗဟုသုတအၾကားအျမင္မ်ားျခင္း၊ အတတ္ပညာရွိျခင္း၊ တတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ 'မဂၤလာ' မည္ေၾကာင္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သကဲ့သုိ႔ပင္ စာအုပ္စာေပမ်ားစြာ ဖတ္ျခင္းျဖင့္ မိမိတို့ဘဝကို ပိုမိုတိုးတတ္ေကာင္းမြန္ေသာ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္နိုင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ျမင္ ယူဆပါေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့လူငယ္တိုင္း စာဖတ္ၾကပါ လို့ နွိဳးေဆာ္တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစခင္ဗ်ာ ။

ကိုးကားေသာ လင့္မ်ား - http://theinzawygn.blogspot.com/
ကိုပဲေလး ဘေလာ႔မွ ကူယူးေဖာ္ၿပသည္။။။။။။။။။

12 Nov 2012

သာသနိကေၿမ လွဴဒါန္းၿခင္း

သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၆ ခုႏွစ္ ေကာဇာ သကၠရာဇ္ ၁၃၇၄ခုႏွစ္  သီတင္းကြ်တ္လၿပည္႕ေက်ာ္(၇)ရက္ အဂၤါေန႕(၆၊၁၁၊၂၀၁၂)ေန႕တြင္ ဖခင္ႀကီး ဦးၾကင္+မိခင္ႀကီး ေဒၚခင္ေဌးၿမင္႕႕တို႕အား အမွဴးထား၍ ကုိခင္ေမာင္ဦး ႏွင္႕မိသားစု (55,Brook street #apt 7,acton MA 01720,USA)တို႕မွ  အင္းစိန္ၿမိဳ႕၊ပိႏၷဲကုန္းရပ္၊သိီရိလမ္္းရွိ မိမိပိုင္ စက္ရုံအား ေက်ာင္းအၿဖစ္ သီတင္းသုံး သာသနာၿပဳႏိုင္ရန္လွဴဒါန္းပါသည္။
ယင္းေၿမအား သီရိရတနာ ပညာဗိမာန္ေက်ာင္းတိုက္ဟု နာမည္တပ္ခဲ႕သည္။ ေရစက္ခ် လွဴဒါန္းပဲြ အခမ္းအနားတြင္ အခမ္းအနားမွဴးအၿဖစ္ ဟသၤာတ noble ပရဟိတဆရာေတာ္မွ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ႏိ္ုင္ငံေတာ္ သံဃမဟာနာယက ဒုတိယဥကၠဌဟသၤာတမိုးေကာင္းဆရာေတာ္ႀကီးမွ ေရစက္ခ်တရားေဟာေတာ္မူသည္။
 အခမ္းအနားကိုနေမာတႆသုံးႀကိမ္ရြတ္ဆိုဖြင္႕လွစ္ၿပီးအလွဴရွင္ဦးခင္ေမာင္ဦးမွမိဘမ်ားဆႏၵကို
ၿဖည္႕ေသာအားၿဖင္႕ မိမိပိုင္ေၿမေပၚ၌ သာသနာၿပဳလုပ္ေဆာင္နဳိင္ရန္လွဴဒါန္းၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။။
 အလွဴပစၥည္းၿဖစ္သည္႕ စက္ရုံေၿမအား အလွဴခံယူေတာ္မူႀကေသာ ဟသၤာတ noble ပရဟိတဆရာေတာ္
ဦးဉာဏာလကၤာရ ႏွင္႕ လယ္တီစံ-မဟာစည္ ကမၼဌာနာစရိယ အရွင္ေခမာသိရီလကၤာရ တို႕အားလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္ေလ်ွာက္ထားခဲ႕သည္။ ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟ (၁၀၀)ခန္႕တက္ေရာက္ခဲ႕ၿပီး (၁၁)နာရီခန္႕တြင္ အခမ္းအနားၿပီးဆုံးသည္။
 အလွဴၿဖစ္ေၿမာက္ရန္အားတက္သေရာ္ကူညီႀကေသာ ေဒါက္တာသူရိန္ထြန္း+ေဒၚသႏၱာစိုး(အိပ္မက္စိမ္းဖိနပ္ဆိုင္ မိသားစု) ႏွင္႕ေဒၚႀကည္ႀကည္စန္းႏွင္႕  ဦးသက္၀င္းတို႕အား အထူးေက်းဇူးတင္ေႀကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါသည္။
မိုးေကာင္းဆရာေတာ္ႀကီး၊ ေဖာ႕ကန္ မဂၤလာသီရိ ဆရာေတာ္ ဦးစႏၵာသီရိဘိ၀ံသ၊ဦးဣႏၵၵၵၵၵၵၵၵၵဒစာရႏွင္႕ လယ္တီစံ ဆရာေတာ္မ်ား ၾကြေရာက္ ခ်ီးေၿမာက္ေတာ္မူၾကသည္။
                                                                                               သီရိရတနာ
                                    

1 Nov 2012

ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပညာေရး

ပညာေရးသည္ သင္ေပးတာအဓိကလား၊ သင္ယူတာအဓိကလား၊ 
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လက္ရွိပညာေရး စနစ္သည္ စာေမးပဲြကုိ ဗဟုိျပဳထားသည္။ 
အစုိးရကလည္း စာေမးပဲြကုိဗဟုိျပဳ၊ 
ဆရာ၊ဆရာမ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကလည္းစာေမးပဲြကုိဗဟုိျပဳ၊ 
စာသင္ခန္းသည္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ သင္ယူရာဌာနမဟုတ္ေတာ့ဘဲ စာေမးပဲြေျဖရန္ေလ့က်င့္ေပးေသာဌာနအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားေၾကာင္း၊
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပညာေရးစနစ္သည္ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ 
ဘဝတစ္သက္တာ အသုံးဝင္မည့္ ဗဟုသုတႏွင့္ နည္းပညာမ်ားကုိ ေပးစြမ္းႏိုင္႐ုံမကစဥ္းစားဆင္ျခင္ႏုိင္ေသာ ဉာဏ္ကုိ ေပးသည့္ ပညာေရးမ်ဳိးျဖစ္သင့္ေၾကာင္း၊ ဒီမုိကေရစီပညာေရးစနစ္ကုိ က်င့္သုံးၾကေသာႏုိင္ငံမ်ားသည္ 
'တက္ၾကြစြာသင္ယူျခင္းႏွင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္း' 
(Active Learning and Critical Thinking) 
သင္ၾကားနည္းစနစ္ကုိ အသုံးျပဳၾကေၾကာင္း 
ဒီလႈိင္းစာေစာင္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ 
'ဒီမုိကေရစီႏွင့္ ပညာေရးေျပာင္းလဲမႈ ေက်ာင္းသားေတြ ဘယ္လုိသင္မလဲ' 
ေဆာင္းပါးတြင္ ေဒါက္တာသိန္းလြင္ (ပညာေရး) က တင္ျပသြားပါသည္။ 
အထက္ပါ စကားစုသည္ ေကာက္ႏုတ္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လြတ္လပ္စြာကုိးကြယ္ၾကေသာ ဘာသာႀကီးေလးခု ရွိပါသည္။ 
ထုိအထဲတြင္ ဗုဒၶဘာ သာဝင္ဦးေရသည္ ၆ဝ ရာခုိင္ႏႈန္းရွိပါသည္။ 
ရဟန္းေတာ္ဦးေရႏွင့္ သီလရွင္၊ အဘုိးအဘြားဦးေရတုိ႔ သည္ ခုႏွစ္သိန္းခန္႔ရွိပါသည္။ ထုိအေရအတြက္ဦးေရတုိ႔ကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျပည္သူလူထုတုိ႔က 
ေကၽြး ေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားပါသည္။
မႏၱေလးၿမိဳ႕ မစုိးရိမ္တုိက္သစ္ နာယကဆရာေတာ္တစ္ပါးက 
ရဟန္း၊ သီလရွင္၊ ဘုိးဘြားတုိ႔ေန႔စဥ္ ေကၽြးေမြးထားရသည့္ ကုန္က်စရိတ္မွာ (တစ္ေန႔တာ) စစ္ကုိင္းတံတားႀကီးတစ္စင္းစာမွ်ေလာက္အထိ ရွိေၾကာင္း ၾသဝါဒေပးဖူးပါသည္။ ဟုတ္မည္ထင္ပါသည္။

ေကာင္းၿပီ။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျပည္သူလူထုကေန ေကၽြးေမြး၊ 
ေနရာထုိင္ခင္း၊ အေဆာက္အအုံေတြေပး၍ အကုိးကြယ္ခံ အဓိကရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ သီလရွင္မ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျပည္သူလူထုကုိ ဘယ္လုိ အေထာက္အပံ့ေတြေပးေနပါသလဲဆုိတာ ဆန္းစစ္ဖုိ႔လုိပါသည္။ 
အကုိးကြယ္ခံ သက္သက္နဲ႔ေနသြား မည္ဆုိလွ်င္ 
ၾကာလာရင္ ျပတုိက္ထဲသြားၾကည့္ရမည္ျဖစ္သည္။

ေခတ္သစ္စနစ္သစ္ေျပာင္းလဲေနသည့္ ဒီမုိကေရစီေခတ္မွာ 
သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းသံဃာေတြကုိလည္း 
စည္းစနစ္က်နစြာ စိစစ္ဖုိ႔ လုိလိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။ 
ဒါမွသာ အထက္တန္းက်က် မ်က္ႏွာပန္းလွ လွ ကမၻာ့အလယ္မွာ 
ဗုဒၶဘာသာရယ္လုိ႔ ဝ့ံၾကြားႏုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ 
အဲသလုိမွမဟုတ္ဘဲ ဝတ္ခ်င္သ လုိဝတ္၊ ဝင္ခ်င္တုိင္းဝင္၊ ထြက္ခ်င္သလုိ ထြက္ဆုိရင္၊ လမ္းေဘးတကာ ေစ်းတကာသပိတ္ပုိက္ၿပီး အလွဴခံေနမည္ဆုိရင္ 
ကမၻာ့အလယ္မွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ မ်က္ႏွာငယ္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ၿပီး အရည္အခ်င္းျပည့္သည့္ သာသနာ့ ဝန္ထမ္းရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ အခြင့္အေရးတစ္ရပ္ေပးရင္ မေကာင္းေပဖူးလားဟု ေတြးမိသည္။ 
ဥပမာ-ႏိုင္ငံေတာ္ကျဖစ္ေစ၊ လူမႈေရးအဖဲြ႕အစည္းကျဖစ္ေစ၊ 
ပစၥည္းေလးပါး ျပည့္စုံေအာင္ ေထာာက္ပံ့ေပးသင့္သည္။ 
ျပည္သူလူထုအေပၚ အၿမဲတမ္းမွီခုိေနရမည္ ဆုိရင္လည္း သဘာဝမက်ေပ။ 
ျပည္သူလူထုမွာ သားေရး၊ သမီးေရး၊ စီးပြားေရးေတြနဲ႔ လုံးပတ္ခ်ာေနရ၍ျဖစ္ပါသည္။

သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္ေတြက ဗုဒၶဘာသာဝင္ျပည္သူလူထုကုိ ဘာေတြလုပ္ေပးေနသလဲဆုိတာ အေရးႀကီးသည္။ 
တုိက္ပိတ္ၿပီး ရဟန္းေတာ္ အခ်င္းခ်င္း စာေပသင္ၾကားပုိ႔ခ်ျခင္းျဖင့္လည္း ခရီး မတြင္ႏိုင္ေပ။ ယေန႔ကာလတြင္ B.A၊ M.A၊ Ph.D ဘဲြ႕ရ ရဟန္းေတာ္ေတြေပါေသာ္လည္း 
၎ရဟန္း ေတာ္မ်ားသည္ ဒကာ၊ ဒကာမေတြထံ အလွဴခံရင္း ႐ုန္းကန္ေနၾကရပါသည္။
သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျပည္သူလူထုတုိ႔ကုိ 
တစ္စိတ္တစ္ပုိင္း အေနနဲ႔ အားကုိးသင့္၊ အားကုိးထုိက္ေအာင္ လုပ္ငန္းတစ္ခုခုလုပ္ေဆာင္ေပးႏုိင္ရမည္။
ဥပမာ-ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးစသည္တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။

သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပညာေရးသည္
ျပတုိက္တြင္သြားထားရမည့္ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္ ပါသည္။
 ကမၻာတြင္ဝင့္ၾကြားႏုိင္ေအာင္ မ်ားစြာႀကိဳးစားဖုိ႔လုိပါသည္။
ဥပမာ-၂ဝဝ၄ ကမၻာေအးမဟာပါသာဏ လုိဏ္ဂူတြင္က်င္းပသည့္ ကမၻာ့ဗုဒၶဘာသာညီလာခံအစည္း အေဝးကုိၾကည့္ရင္ 
သာသနဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပညာေရးကုိသိႏုိင္ပါသည္။ 
ထုိညီလာခံအ စည္းအေဝးပဲြတြင္ 
မည္သည့္ တိပိဋကဓရတစ္ပုံေဆာင္၊ ႏွစ္ပုံေဆာင္၊ သုံးပုံေဆာင္ေတြမွ 
အဂၤလိပ္လုိ ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးသူ မရွိသေလာက္နည္းခဲ့သည္။ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနၾကသည္မ်ားသည္။ 
ထုိအစည္းအေဝးပဲြကုိ သင္ခန္းစာယူ၍ ယခုအခါ တိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္တစ္ပါးသည္ ေအာက္စ္ဖုိ႔တကၠသုိလ္တြင္ မခံခ်င္စိတ္ျဖင့္ အဂၤလိပ္စာသင္ယူေနသည္။ ပညာသင္သည္ဆုိသည္မွာ ႀကီးငယ္အခ်ိန္မေ႐ြးပါ။ 
သုိ႔ ေသာ္လည္း လူ႔ဘဝသည္အခ်ိန္တုိေတာင္းလွပါသည္။
ထုိသုိ႔ေခတ္ေရွ႕ေရးကုိ ႀကိဳတင္ျမင္ေတာ္မူ၍ 
မင္းကြန္းတိပိဋကဆရာေတာ္ႀကီးဦးစီး၍ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္တုိ႔တြင္ 
ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိ သာသန တကၠသုိလ္ဆုိၿပီးႏွစ္ခု တည္ေထာင္ခဲ့ပါသည္။ 
ေနာက္ေပၚ ထြန္းေတာ္မူလာသည့္ တိပိဋကဓရဆရာေတာ္မ်ား လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ 
အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္မႈအားနည္းသည္ဟုျမင္ပါသည္။ 
မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ေျခလွမ္းကုိ လုိက္မနင္းႏုိင္ရင္
မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ ဂုဏ္သိကၡာကုိတက္ေစမွာမဟုတ္ပါ။

ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနတကၠသုိလ္သည္ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္ႏွစ္ခုသာရွိ၍ 
ထပ္မံတုိးဖဲြ႕ ဖြင့္လွစ္ရန္ လုိပါသည္။ ဓမၼာစရိယ သုံးက်မ္းေအာင္ၿပီးကာမွ 
တက္ရသည့္ I.T.B.M-U ေခၚ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေထရဝါဒတကၠသုိလ္ဆုိၿပီး တကၠသုိလ္လည္းရွိပါသည္။ ထုိတကၠသုိလ္ကေတာ့ 
ျပည္ပရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ အဓိကရည္႐ြယ္၍ ဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ 
အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွ ၾကြလာသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္
ျမန္မာရဟန္းေတာ္ အနည္းငယ္တုိ႔ တက္ေရာက္ေနၾကပါသည္။
မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ႏွစ္ခုတြင္ တက္ေရာက္ရမည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ 
ပထမႀကီးတန္း ေအာင္၊ အဂၤလိပ္စာ ၁ဝ တန္း၊ တကၠသုိလ္ ဝင္တန္းအဆင့္ရွိရမည္ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္ကုိတကၠသုိလ္ ႏွစ္ခုေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာ ဝင္ခြင့္ေပးထားပါသည္။ 
တစ္ႏွစ္ကုိ ပထမႀကီး တန္းေအာင္ သံဃာအေရအတြက္က ၅,ဝဝဝ ေက်ာ္ႏွင့္ 
ဓမၼာစရိယက်မ္းၿပီး အေရအတြက္က ၂၅ဝ ေက်ာ္တုိ႔ျဖစ္ပါ သည္။ 
ေအာင္သည့္ အေရအတြက္နဲ႔ တကၠသုိလ္တုိ႔မွာ လုံးဝမွ်တမႈမရွိပါ။

သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပညာေရးကုိ အခုအခ်ိန္ေျပာင္းလဲၿပီး 
ေခတ္မီမီ စီမံမည္ဆုိရင္ ေနာက္မက်ေသးပါ။ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ 
ပညာေရးတြင္ ပါဠိပထမျပန္ကစ၍ အဂၤလိပ္၊ သခ်ၤာတုိ႔ကုိတဲြ၍ သင္သင့္ပါသည္။ 
ယေန႔ မ-ဟ-န ဥကၠ႒ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေထရဝါဒၾသဝါဒစရိယဆရာေတာ္ႀကီး ဦးေသွ်ာင္ဆရာေတာ္ႀကီးႏွစ္ပါးတုိ႔မွာ ေလာကီ (B.A) ဘဲြ႕ အသီးသီး 
ရရွိေတာ္မူ ထားၾကသည့္ ဆရာေတာ္ႀကီး မ်ားျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျပည္သူလူထုတုိ႔အတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက 
အက်ဳိးရွိေစရန္ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ပ
ညာေရးကုိ အဆင့္ျမင့္ ပညာေရးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသင့္ပါေၾကာင္း ….။
7 DAY NEWS JOURNAL
http://www.dhammagarden.com/http://www.maukkha.org/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

25 Oct 2012

ထိုအျပံဳး



ျပင္သစ္စာေရးဆရာအန္တြိဳင္းဆန္တက္ဇူေပရီ၏ “မင္းသားေလး”( The Little Prince) ၀တၳဳကိုစာသမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိျကပါသည္။ ကေလးမ်ားအတြက္ နွစ္ျခိဳက္ဖြယ္ ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ျဖစ္သကဲ့သို့ လူျကီးမ်ားအတြက္ အေတြးပြားေစေသာစာအုပ္ တစ္အုပ္လည္းျဖစ္ေျကာင္းဖတ္မိသူတို့ ေလးစားသိမွတ္ခဲ့ျကပါသည္။

“မင္းသားေလး” ကိုသိေသာ္လည္းဆန္တက္ဆူေပရီ၏ အျခား၀တၳဳတ္ို-ရွည္မ်ားကိုကားသိသူနည္းလွပါသည္။ ဆန္တက္ဆူေပရီသည္ တိုက္ေလယာဥ္မွူးတစ္ေယာက္ျဖစ္၍ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းနာဇီတို့နွင့္တိုက္ခိုက္စဥ္ က်ဆံုးသြားခဲ့ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မီကလည္းသူသည္ စပိန္ျပည္တြင္းစစ္တြင္ ဖက္ဆစ္မ်ားအားဆန့္က်င္သည့္ဘက္က ၀င္ေ၇ာက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ျပီးယင္းစစ္ပြဲကာလသူ့အေတြ့အျကံုတစ္ရပ္ကိုမူူတည္ ၍ “ထိုအျပံဳး”(the smile)အမည္ရွိ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေ၇းခဲ့သည္။၎၀တၳဳေလးအေျကာင္း က်ြန္ေေတာ္ ယခုေျပာလုိပါသည္။ “ထိုအျပံဳး”ကိုုသူသည္ ကိုယ္ေတြ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခုအေနျဖင့္ ေ၇းသည္လား၊ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ဖန္တီၤးခဲ့ျခင္းလား က်ြန္ေတာ္ မခြဲျခားတတ္ပါ။ သို့ေသာ္ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဟူ၍ပဲ က်ြန္ေတာ္ယူခဲ့ပါသည္။
၎စာ၌ ဆန္တက္ဇူေပရီက…
သူ့အားရန္သူတို့ဖမ္းမိသြားျပီးအခ်ဳပ္ခန္းတစ္ခုထဲထည့္ထားလိုက္ေျကာင္း၊ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေနွာင္သူတို့၏ စက္ဆုပ္မုန္းတီးပံု၇ေသာအျကည့္နွင့္ ျကမ္းျကမ္းတမ္းတမ္းဆက္ဆံပံုမ်ားအရေနာက္ေန့မ်ာေတာ့ သူ့အားသတ္မွာမုခ် ဟုသူယူဆခဲ့ေျကာင္းေရးပါသည္။
သည့္ေနာက္ သူဆက္လက္ေရးသားပံုကို က်ြန္ေတာ္မွတ္မိသလို ျပန္ေျပာပါမည္။ “ငါ့ကိုသတ္ေတာ့မွာမုခ်ဟု ကြ်န္ေတာ္သိေနျပီ။ လူကအျကီးအက်ယ္တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ခ်ားကာေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ ျဖစ္လာသည္။ အိတ္ေတြထဲေလ်ာက္နိဳက္ကာစီးကရက္ တစ္လိပ္တေလမ်ားသူတို့ရွာတုန္းကမေတြ့ဘဲက်န္ရစ္ေလမည္လားဟုစမ္းျကည့္မိသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာတစ္လိပ္ရသည္။ သို့ေသာ္ လက္ေတြအျကီးအက်ယ္တုန္ေနသျဖင့္ စီးကရက္ကို နွဳတ္ခမ္းမွာပင္ ေကာင္းစြာတပ္၍ မရခ်င္။ ေဆးလိပ္ရျပန္ေတာ့ မီးျခစ္ကလိုလာျပန္သည္။ မီးျခစ္လည္းသူတို့ယူသြားသျဖင့္ မရွိေတာ့။
“က်ြန္ေတာ့အားေစာင့္ျကပ္ေနသူကိုသံတိုင္ျကားမွေန၍ ျကည့္မိသည္။ သူကကြ်န္ေတာ္နွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းမဆိုင္။ ေသလူတစ္ေယာက္နွင့္ ဘယ္သူမ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ခ်င္မည္လဲ။ “မီးျခစ္ရွ္ိရင္ တစ္ဆိတ္ေလာက္ဗ်ာ” ကြ်န္ေတာ္ လွမ္း၍ ေျပာလိုက္သည္။ သူကြ်န္ေတာ့္ကိုလွမ္းျကည့္ျပီးပခံုးတစ္ခ်က္တြန့္ကာစီးကရက္မီးညွိေပးရန္ ေလွ်ာက္လာသည္။
သူအနားကပ္ျပီးမီးညွိေပးေနစဥ္ အမွတ္မထင္ သူနွင့္ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္မိသည္။ အဲသည္အခိုက္ ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးျပလိုက္ုသည္။ ဘာေျကာင့္ျပံဳးျပမိသလဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာမသိ။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဂနာမျငိမ္ျဖစ္ေနတာေျကာင့္လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ဒါမွမဟုတ္ လူတစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ အဲသည္ေလာက္ နီးကပ္ေနသည့္ အခါမ်ိဳးမွာ ျပံဳးမျပဘဲမေနနိုင္တာလားမေျပာတတ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ျပံဳးျပလိုက္မိသည္။ အဲသည္ အခိုက္အတန့္မွာသူ့နွလံုးသားနွင့္ ကြ်န္ေတာ့္နွလံုးသားျကား၊ တစ္နည္းေျပာရေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို့ လူသား၀ိညာဥ္နွစ္ခုျကား လွ်ပ္စစ္၀ါယာနွစ္ခု ပူးမိလိုက္သည့္အခါမွာ ျဖစ္သလိုမီးပြားတစ္ခုခုန္ကုူးသြားသည္ဟုထင္လိုက္ရသည္။ သူ့မွာနဂိုမူလက ကြ်န္ေတာ့္အား ျပန္လည္ျပံဳးျပရန္ ဆႏၵမရွိဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိသည္။ သို့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အျပံဳးကသံတိုင္မ်ားျကားမွေန၍ သူ့ထံခုန္ကူးသြားျပီးသည့္ေနာက္တြင္ သူ့နွုတ္ခမ္းေပၚ၌ လည္းအျပံဳးတစ္ခုေပၚလာသည္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္စီးကရက္ကိုမီးညွိေပးျပီးေနာက္ အနားမွ ခြာ၍မသြားေသးဘဲ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားကိုစူးစိုက္စြာပင္ျကည့္ကာ ျပံဳး၍ေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္လည္းသူ့ကိုဆက္၍ျပံဳးျကည့္ေနသည္။ သူသည္ အခ်ုဳပ္ေထာင္ေစာင့္တစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့၊ သူ့ကိုလူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ေနျပီ။ 

ကြ်န္ေတာ့္ကိုသူျကည့္ွရွုေနပံု၌လည္းအဓိပၸယ္သစ္ေတြပါလာျပီ။ “ခင္ဗ်ားမွာသားသမီးရွိလား” သူကေမးသည္။
“ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်၊ ေဟာဒီမွာေဟာဒီမွာ”
ကြ်န္ေတာ္ ပ်ာပ်ာသလဲပိုက္ဆံအိတ္ကိုဖြင့္ကာ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုဓါတ္ပံုကိုထုတ္ယူျပီးသူ့အားျပသည္။ သူလည္းသူ့ကေလးမ်ားဓါတ္ပံုေတြ ထုတ္လာကာသည္ကေလးေတြနွင့္ ပတ္သတ္ျပီးသုူ့အစီအစဥ္မ်ား၊ စိတ္ကူးမ်ား၊ သူတို့အတြက္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသည္မ်ားကိုေျပာျပေနသည္။ တျဖည္းျဖည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာမ်က္ရည္ေတြအိုင္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုကို ကြ်န္ေတာ္မေတြ့ရေတာ့မွာစိုးရိမ္ထိတ္လန့္လွေျကာင္း၊ သည္ကေလးေတြျကီးျပင္းေအာင္ ေစာင့္ေ၇ွာက္နိုင္ခြင့္မရွိေတာ့မွာပူပန္ေနသည့္အေျကာင္းမ်ား ကြ်န္ေတာ္ေျပာမိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္စကားေတြကိုနားေထာင္ရင္းသူ့မ်က္လံဳးမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြရစ္၀ဲလာသည္။
သည့္ေနာက္မူဘာစကားတစ္ခြန္းမွ်မေျပာဘဲသူကရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်ဳပ္ခန္းတံခါးေသာ့ကိုဖြင့္ကာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအျပင္ထုတ္သည္။ အခ်ဳပ္ေထာင္အျပင္ဘက္ေရာက္လာျပီးေနာက္ လမး္ျကိုလမ္းျကားမ်ားအျကားတိတ္တဆိတ္စြာပင္ ျဖတ္သန္းေခၚေဆာင္လာျပီး ျမိဳ့စြန္နားေရာက္သည့္အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ နွဳတ္ဆက္စကားေတြဘာေတြလည္းေျပာမေနေတာ့ဘဲ ျမိဳ့ဘက္ဆီသူျပန္လွည့္သြားသည္။
“ကြ်န္ေတာ့္အသက္ကိုအျပံဳးတစ္ခုကကယ္ဆယ္လိုက္ျခင္းေပတည္း။”
မွန္သည္။ ဟန္ေဆာင္မွူကင္းေသာ ျကိုတင္ျကံရြယ္ခ်က္မပါေသာ ပင္ကိုသဘာ၀အျပံဳး(သို့မဟုတ္) လူနွစ္ဦးအျကားအရိုးသားအပြင့္လင္းဆံဳးေပါင္းကူးဆက္သြယ္မွု။

ဆန္တက္ဇူေပရီ၏ သည္၀တၳဳေလးကိုအလုပ္ခြင္မ်ာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို့တစ္ေတြမွာဂုဏ္သိကၡာေတြ၊ ဘြဲ့ထူးဂုဏ္ထူး၊ရာထူးအဆင့္အတန္းေတြ၊ ကိုယ့္ကိုအမ်ားကဘယ္လိုျမင္ေစခ်င္သည္ ဟူေသာကိုယ္ပိုင္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ အလႊာလႊာအထပ္ထပ္ဖံုးကာကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကြယ္ကာထားျကသည္.။ သို့ေသာ္ ဘာေတြဘယ္လိုဖံုးဖံုးေအာက္ဆံဳးမွာေတာ့ တကယ့္လူပုဂိၢဳလ္ အစစ္အမွန္ကရွိေနသည္ဆိုတာသိျကျမင္ျကေစလို၍ ပဲျဖစ္သည္။
အဲသည္ အတြင္းပိုင္းအနက္ရွိဳင္းထဲကအရာကို ၀ိညာဥ္ဟုပဲ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုက္ပါမည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္တြင္းကအဲသည္ ၀ိညာဥ္ဟုပဲ ကြ်န္ေတာ္အမည္ေပးလိုက္ေသာအစိတ္အပိုင္းနွင့္ သင့္ကိုယ္တြင္းကအလားတူအစိတ္အပိုင္းတို့ အျပန္အလွန္သိကြ်မ္းသြားျကျပီဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို့ ဘယ္နည္းနွင့္မွ် ရန္သူေတြမျဖစ္နိုင္ျကေတာ့။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မမုန္းတီးနိင္၊ မနာလို၀န္တုိမျဖစ္နို္င္၊ ေျကာက္ရြံ့ထိတ္လန့္ျခင္းလည္းမရွိနိုင္ေတာ့။
ယခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို့ တစ္သက္ပတ္လံုး ျကိုးစားတည္ေဆာက္ထားျကသည့္ အလႊာအထပ္ေတြ ရစ္ပတ္ဖံုးကြယ္ေနသည့္အတြက္ တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ အစစ္အမွန္မေတြ့ဆံုနိုင္ျကဘဲရွိေနသည္။ ဆန္တက္ဇူေပရီ၏ ၀တၳဳက ၀ိညာဥ္နွစ္ခု အျပန္အလွန္ ေတြ့ထိသိျမင္သြားျကသည့္ ထူးျခားေသာအခိုက္အတန့္ေလးအေျကာင္းေရးဖြဲ့ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းအဲသည္လိုအခိုက္အတန့္ေလးတခ်ိဳ့ေတာ့ ျကံုဖူးပါသည္။ ဥပမာတစ္ခုေျပာရလွ်င္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကိုရုတ္တရက္ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္သြားမိျခင္းမ်ိဳးဆိုပါ္စို့။
နို့စို့အရြယ္ကေလးငယ္မ်ားနွင့္ေတြ့ရသည့္အခါမ်ိဳးမွာလည္းအလားတူျဖစ္မိတတ္သည္။ သည္လိုကေလးငယ္မ်ိဳးကိုေတြ့ရသည့္အခါ ကြ်န္ေတာ္တို့ ဘာေျကာင့္ျပံဳးျပမိတတ္ျကသလဲ။
အေပၚယံလႊာတစ္ခုမွ် ကြယ္ကာထားျခင္းမရွိသူတစ္ဦးကိုေတြ့ျမင္လိုက္ရ၍လား။ သူ၏အျပံဳးဟန္ေဆာင္မွူအကင္းဆံုးအျပံဳး၊ အစစ္မွန္ဆံုးအျပဳံးျဖစ္ေျကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို့ သိေနျက၍လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္ေတာ္တို့ရင္ထဲရွိ ငယ္၀ိညာဥ္က ရြယ္တူအခ်င္းခ်င္းသိကြ်မ္းခင္မင္ကာနွစ္လိုအားရစာြျပံဳးလိုက္မိျခင္းလား…။

ေဖျမင့္
မူရင္း။ ။Hanoch McCarty ၏ The Smile

24 Oct 2012

ဥယ်ာဥ္မွူးေကာင္းတစ္ဦး၏ ခြန္အား


ပထမဆံုးအၾကိမ္ မိဘကုိ ေခၚေတြ့တဲ့ေန့ကေပါ့...မူၾကိဳဆရာက ေျပာတယ္ "ခင္ဗ်ားရဲ့ သားက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူး...သူမ်ားကေလးေတြလို မဟုတ္ဘူး...ထုိင္ခံုမွာ ၃ မိနစ္ျပည့္ေအာင္ေတာင္ထုိင္ျပီး စာသင္လို့မရဘူး...ဆရာ၀န္နဲ ့တုိင္ပင္ၾကည့္ပါလား"

အိမ္အျပန္လမ္းမွာ...သားျဖစ္သူက အေမကုိ ဆရာက ဘာေျပာလဲလို့ ေမးတယ္...အေမက မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး..ဘာလို့လဲဆုိေတာ့ သူ့သားက အတန္းထဲမွာ အေယာက္ ၃၀ ရွိတဲ့ အထဲမွာ အညံ့ဆံုးျဖစ္ေနလို့ေလ...
ဒါေပမဲ ့မိခင္ျဖစ္သူက ေျပာတယ္... "ဆရာကေျပာတယ္.. သားေလး အရင္တုန္းကဆို ၁ မိနစ္ပဲစာဖတ္ႏုိင္တယ္...အခုဆိုရင္ ၃ မိနစ္ေတာင္ ထုိင္ျပီး စာဖတ္ႏုိင္တယ္တဲ့...တျခားကေလးအေမေတြက ေမေမ့ကုိ သိပ္အားက်ေနတာပဲသားရယ္...ဘာလို့လဲဆုိေတာ့ သားေလးက အတန္းထဲမွာ အေျခအေနတုိးတက္လာလို့ေလ"
အဲဒီညမွာ...သားျဖစ္သူက ခါတုိင္းနဲ့ မတူ ၀မ္းသာျပီး မိခင္ျဖစ္သူက ခြံေကြ်းစရာေတာင္မလိုပဲ ထမင္းကုိ ၂ ပန္းကန္ေတာင္စားတယ္... အေမက အရမး္၀မ္းသာတာေပ့ါ...
ဒီလိုနဲ ့မူလတန္းေက်ာင္းစတက္ေတာ့...မိဘေတြကုိ ေတြ့ဖို့ ေခၚခံရျပန္တယ္...
ဆရာက "အတန္းထဲမွာ အေယာက္ ၅၀ ရွိတယ္...ဒီတစ္ခါ သခ်ၤာစာေမးပြဲမွာ ခင္ဗ်ားသားက အဆင့္ ၄၀ ရတယ္...ကြ်န္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ခင္ဗ်ားသားမွာ ဦးေႏွာက္ဖြံ့ျဖိဳးမွု လိုအပ္ေနတယ္လို့ထင္တယ္...ဆရာ၀န္နဲ ့ျပၾကည့္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္..."
အိမ္အျပန္လမ္းမွာ မိခင္က ငိုယုိျပီးလာခဲ့တယ္..
အိမ္ေရာက္ေတာ့ မ်က္ရည္သုတ္ျပီး အျပံဳးမပ်က္ စားပြဲမွာထုိင္ေနတဲ့သားကုိ ေျပာတယ္... "ဆရာက သားကုိ အရမ္းယံုတယ္ သားေလးရဲ့...သူကေျပာတယ္... သားက မည့ံဘူးတဲ့...ေသခ်ာၾကိဳးစားရင္..သားေဘးက ခံုမွာ ထုိင္တဲ ့ေကာင္ေလးထက္ အဆင့္သာႏုိင္တယ္တဲ့...အဲဒီကေလးက အခု အဆင့္ ၂၁ ရတယ္ေလ..."
အဲဒီလိုလဲ ေျပာျပီးေရာ...အေမျဖစ္သူက...သားျဖစ္သူရဲ ့မ်က္လံုးထဲမွာ အေရာင္လက္လာျပီး မ်က္ႏွာမွာ လန္းဆန္းလာတယ္ ဆုိတာကို သတိထားမိတယ္...
ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ ့မိခင္ျဖစ္သူကို အ့ံၾသေစေလာက္ေအာင္ တုိးတက္မွုေတြရလာခဲ့တယ္...အတန္းခ်ိန္ကုိလဲ ခါတုိင္းထက္ ပုိေလးစားလာခဲ့တယ္...
ဒီလိုနဲ့ အလယ္တန္းေရာက္ေတာ့ ဆရာက တခါ ေခၚေတြ့ျပန္တယ္...
မိခင္ျဖစ္သူက သားရဲ့ နာမည္ ေခၚမွာကို ေစာင့္စားရင္းနဲ ့ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္...
ဒါနဲ ့သူမက ဆရာ့ကို သြားေမးတယ္... ဆရာကေျပာတယ္"ခင္ဗ်ားသားရဲ ့အခုအေျခအေနအတုိင္းဆုိရင္...အထက္တန္းေရာက္ဖို့ေတာင္ လြယ္မွာမဟုတ္ဘူးထင္တယ္.."
သူမလဲ ထိတ္လန့္စြာနဲ ့ေက်ာင္းအျပင္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္...ေက်ာင္းေပါက္၀မွာ သားက ေစာင့္ေနတယ္...
လမ္းမွာ မိခင္ျဖစ္သူက သူမရဲ့ သားကို ပုခံုးေလးကုိင္ျပီး...ေျပာတယ္..."အတန္းပိုင္ဆရာက သားေလးကို အရမ္းအားရတယ္တဲ့...သူကေျပာတယ္...သားေသခ်ာၾကိဳးစားရင္...အထက္တန္းတက္ဖို့အခြင့္အေရးရမွာတဲ့ေလ"
ဒီလိုနဲ ့အထက္တန္းေအာင္သြားတဲ့အခါ...တကၠသိုလ္ကေန ေက်ာင္းေလွ်ာက္လႊာနဲ ့ပတ္သက္ျပီး သူမရဲ့ သားကို ေက်ာင္းကိုလာခဲ့ဖု့ိ ေခၚတယ္...
အေမျဖစ္သူက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားၾကီးျဖစ္ေတာ့မဲ့ သားအတြက္ဂုဏ္ယူမဆံုးဘူးေလ...ျပီးေတာ့လဲ သားကို သူမ ဘယ္ေလာက္ယံုၾကည္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္တယ္...
ဒီလိုနဲ ့သားျဖစ္သူက တကၠသိုလ္က ျပန္လာေတာ့...ေက်ာင္းက ေပးလိုက္တဲ ့၀င္ခြင့္ေထာက္ခံစာ စာရြက္လိပ္ေလးကို သူမလက္ထဲေပးလိုက္တယ္...ျပီးေတာ့ ေအာ္ငိုျပီး မိခင္ကို ေပြ့ဖက္ရင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္..."ေမေမ...တကယ္ေတာ ့သားက မေတာ္ပါဘူး ေမမေရယ္...ဒါေပမဲ့ေလ...ေမေမက သားကို ခ်ီးက်ဴးအားေပးႏိုင္ဆံုးသူပါပဲ..."
-----------------------------------------------------
ဒီစာေလးကို ဖတ္ျပီး...အားေပးစကားတခြန္းက လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အျမင္နဲ ့အျပဳအမူကို ေျပာင္းလဲသြားေစႏုိင္သလို လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ကံၾကမၼာကိုပါ ေျပာင္းလဲသြားေစႏုိင္တယ္ဆိုတာ မ်က္ျမင္သက္ေသပါပဲ...
တနည္းအားျဖင့္ တုိက္ခုိက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက အဲဒီလူရဲ ့စိတ္နဲ ့ကုိယ္ကို ေၾကမြေစႏုိင္ျပီး အနာဂတ္ကုိ ဖ်က္ဆီးႏုိင္ပါတယ္....ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္စုိက္တဲ့အပင္ကို ရွင္သန္ဖို့ ေျမၾသဇာေကာင္းေကြ်းရသလို...မိဘေတြကလဲ သားသမီးတုိးတက္ဖို့အတြက္...သူတုိ့ေလးေတြ အမွားလုပ္မိသည့္အခါ သို့တည္းမဟုတ္ အားနည္းခ်က္ရွိသည့္အခါ...အျပစ္ျမင္ျခင္းထက္ အားေပးစကားေတြနဲ့ ခြန္အားေပးဖို့ အမွန္တကယ္ လိုအပ္လွပါတယ္...
ေက်နပ္ႏုိင္ၾကပါေစ...
(ေဇယ်ာ)
မူရင္း။ ။ 孩子的自信源自父母的信任与支持
20/10/2012, Saturday, 9:30 pm

by စာေပခရီးသြားေျခလွမ္းမ်ား on Saturday, October 20, 2012 at 3:47am ·

18 Oct 2012

English-နားေထာင္ျခင္းစြမ္းရည္ကိုေလ့က်င့္နည္း

အဂၤလိပ္ဘာသာစကားေလ့လာသင္ယူသူတိုင္းအတြက္ နားေထာင္ျခင္းစြမ္းရည္ (Listening Skill) သည္မရွိမျဖစ္ အေရးႀကီးပါသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားေလ့လာသင္ယူလိုသူတိုင္း
နားေထာင္ျခင္း(Listening)ကို ပထမဆံုးႀကံဳေတြ႔ ရမည္ျဖစ္ၿပီး ၎ေနာက္မွသာေျပာျခင္း(Speaking)၊ ဖတ္ျခင္း(Reading)၊ ေရးျခင္း(Writing) တို႔ကိုတစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ဆက္လက္ေလ့က်င့္သင္ယူရမည္။ ယခုတစ္ပတ္တြင္ Listening Skill ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ဗဟုသုတ (Knowledge)၊ေလ့က်င့္နည္း (How to practice)မ်ားကိုမွ်ေဝလိုပါသည္။
နားေထာင္ျခင္းစြမ္းရည္(Listening Skill) သည္ ေလ့က်င့္ရာတြင္ တိုးတက္မႈအတြက္ အခ်ိန္ယူရန္လိုအပ္သည္။ "အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကိုခ်ဥ္းကပ္ျခင္း (Approaching the English Language)"ေဆာင္းပါးတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ "အသံထြက္(pronunciation)၊ဖိသံ(stress)၊ linking sound"စသည့္ အသံ၏သေဘာတရားမ်ားကို နားလည္ရန္လိုအပ္ပါသည္။ မတူညီေသာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ အသံထြက္တစ္ခုတည္းကိုပင္ မတူညီေသာေလယူေလသိမ္းမ်ားျဖင့္ ေျပာဆိုၾကေသာေၾကာင့္ စကားလံုးမ်ားအဆင္သင့္ရွိေသာ္လည္း အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို နားေထာင္ေသာအခါ (သို႔မဟုတ္) ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းမ်ားၾကည့္႐ႈေသာအခါ ခ်က္ခ်င္းနားလည္ရန္ မလြယ္ကူပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကို ေလ့လာသင္ယူေလ့က်င့္လိုသူမ်ားအတြက္ အဂၤလိပ္လိုေျပာေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ လိုအပ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေလ့လာသင္ယူသူမ်ားအတြက္ ၎ပတ္ဝန္းက်င္ကို အၿမဲတမ္းရရွိရန္မလြယ္ကူေသာေၾကာင့္Tape, CD, DVD, Movie, Radio, MP3 စသည္မ်ားျဖင့္ေလ့က်င့္ကာ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ထံုမႊမ္းထားေသာပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးေလ့က်င့္သင့္သည္။
နားေထာင္ျခင္း (Listening) ဆိုသည္မွာ - နားတြင္ၾကားရေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုအာ႐ုံစူးစိုက္ကာအဓိပၸာယ္မ်ားနားလည္ရန္ႀကိဳးစားျခင္းကို နားေထာင္ျခင္း(Listening) ဟုေခၚႏုိင္သည္။ နားေထာင္ျခင္း(Listening) သည္ ၾကားျခင္း(Hearing) သက္သက္မဟုတ္ပါ၊ ၾကားျခင္း(Hearing) ဆိုသည္ အသံ(sound) ကိုလက္ခံေပးေသာ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလုပ္ေဆာင္ခ်က္(physical process) တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးေျပာဆိုဆက္ဆံရာတြင္ တဖက္သား၏စကားကို ၾကားေနေသာ္လည္းနားမလည္လွ်င္၊ ကိုယ္ကေျပာေနသည္ကို တဖက္သားက ၾကားေနေသာ္လည္း နားမလည္လွ်င္ ေျပာဆိုဆက္ဆံမႈ (communication)သည္ အဓိပၸာယ္ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ နားေထာင္ျခင္း(Listening)သည္ နားတြင္ၾကားရေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို နားလည္ရန္၊ တံု႔ျပန္အသံုးျပဳရန္ ႀကိဳးစားျခင္းဟုဆိုႏိုင္ပါသည္။
1. Listening to follow directions or instructions အေၾကာင္းအရာတစ္ရပ္ရပ္ကိုလိုက္နာရန္ ညႊန္ၾကားခ်က္၊ လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကိုနားေထာင္ျခင္း
2. Listening for information သတင္းအခ်က္အလက္တစ္ခုခုရရွိရန္ မိုးေလဝသခန္႔မွန္းခ်က္၊ ေၾကျငာခ်က္ စသည္တို႔ကိုနားေထာင္ျခင္း
3. Listening for enjoyment ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ တီဗြီ၊ဗီြဒီယို၊ေရဒီယိုမ်ား မွ သီခ်င္း၊ျပဇာတ္၊ဇာတ္လမ္းတို၊သီခ်င္းစသည္တို႔ကိုနားေထာင္ျခင္း
4. Listening to discriminate speech sounds ေျပာစကားမ်ားကိုခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာကာအတုယူေလ့က်င့္ရန္ နားေထာင္ျခင္း
5. Listening to communicate အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုဆက္သြယ္ရန္ နားေထာင္ျခင္း
စသည္ျဖင့္ ေလ့လာသင္ယူမႈ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ နားေထာင္ေသာရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား (purpose of listening) အမ်ဳိးမ်ဳိးကြဲျပားျခားနားပါလိမ့္မည္။ နားေထာင္ရန္ အေၾကာင္းအရာေရြးခ်ယ္ေသာအခါ နားေထာင္သူ၏အဆင့္(level) ႏွင့္ကိုက္ညီရမည္ျဖစ္ၿပီးလိုအပ္ေသာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္လည္း ကိုက္ညီရမည္၊ေရြးခ်ယ္ထားေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ဆက္လက္ နားေထာင္လိုစိတ္ျဖစ္ေပၚေစေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္ရန္လည္း အေရးႀကီးသည္၊ ဆိုလိုသည္မွာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုနားေထာင္ၿပီးအေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ဆက္လက္ နားေထာင္လိုစိတ္မရွိေတာ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေရြးသင့္ပါ။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုသည္ နားေထာင္သူ၏အဆင့္(level) ႏွင့္ အေၾကာင္းအရာကိုက္ညီမွသာလွ်င္(ထပ္ခါထပ္ခါ နားေထာင္ခ်င္ မွသာလွ်င္) အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ နားေထာင္ေလ့က်င့္ၿပီးတစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔တိုးတက္လာပါလိမ့္မည္။ မိုးေလဝသသတင္း (Weather Reports) ၊ ေၾကျငာခ်က္မ်ား (Announcements)၊အျပန္အလွန္ေျပာစကားမ်ား (Dialogues)၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေၾကာ္ျငာမ်ား (Commercial Advertisements)၊ ဇာတ္လမ္းတိုမ်ား(Stories) စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းအရာအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုေရြးခ်ယ္ႏိုင္သည္။ - ပထမဦးစြာမိမိႏွင့္ကိုက္ညီမည့္ အေၾကာင္းအရာကိုေရြးခ်ယ္ပါ၊ စတင္ေလ့လာသူ(Beginner) မ်ားအတြက္ ၂ - ၃ မိနစ္ခန္႔သာ ၾကာျမင့္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကိုေရြးခ်ယ္သင့္ၿပီး အေတာ္အတန္ေလ့လာထားသူ(Intermediate) မ်ားအတြက္ ၃ - ၅ ခန္႔ၾကာျမင့္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ား ကိုေရြးခ်ယ္ပါ။ ေရြးခ်ယ္ထားေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ စာသားအဆင္သင့္ပါရွိရန္လိုအပ္သည္၊ သို႔မွသာ နားလည္မႈ(understanding) အတိုင္းအတာကိုျပန္လည္စစ္ေဆးႏုိင္မည္။
- စတင္ေလ့က်င့္ေသာအခါ စာသားကိုမၾကည့္ပဲအေၾကာင္းအရာတစ္ခုလံုး အစအဆံုးတစ္ႀကိမ္ ဂ႐ုစိုက္ နားေထာင္ပါ၊ နားေထာင္စဥ္တြင္ ဘာသာျပန္ရန္မႀကိဳးစားပဲနားလည္ရန္သာႀကိဳးစားပါ၊ ၎အတိုင္း (၃) ႀကိမ္ခန္႔ဆက္တိုက္နားေထာင္ပါ။
- အၾကမ္းအားျဖင့္နားလည္ေသာအခါ စကားစုတစ္ခုတိုင္းတြင္ ခဏရပ္ၿပီးလုိက္ဆိုပါ၊ လိုက္ဆိုသည့္ စကားလံုး(သို႔မဟုတ္) စကားစုကိုဘာသာမျပန္ပါႏွင့္၊ နားကၾကားသည့္အတိုင္းသာအတတ္ႏုိင္ဆံုးပီသေအာင္ႀကိဳးစားပါ။
- စကားလံုးတစ္လံုး၊ စကားစုတစ္ခုကိုအတုိင္းအတာတစ္ခုအထိနားလည္လွ်င္ ဝါက်တစ္ေၾကာင္းစီကို အထက္ပါနည္းအတိုင္းလိုက္ဆိုေလ့က်င့္ၿပီးဝါက်တစ္ေၾကာင္းစီကို မွတ္မိသမွ်ခ်ေရးၾကည့္ပါ။ ၃ - ၅ ႀကိမ္ခန္ ႔ေလ့က်င့္လွ်င္ ေလ့က်င့္ေနေသာအေၾကာင္းအရာ၏ စာၾကမ္းတစ္ခုရလာမည္။
- အေၾကာင္းအရာတစ္ခုလံုးကိုရရွိလာေသာစာၾကမ္းျဖင့္ အစအဆံုးထပ္နားေထာင္ၿပီးလိုအပ္သည္မ်ားကိုထပ္မံျဖည့္စြက္ပါ။
- မူရင္းစာသားျဖင့္ ရရွိထားေသာစာၾကမ္းကိုတိုက္ၿပီးစစ္ေဆးၾကည့္ပါ။ နားလည္မႈ(understanding) အတိုင္းအတာကိုေတြ႔ရလိမ့္မည္။ အခ်ဳိ႕ေသာစကားလံုးမ်ားသည္ နားကၾကားသည္ႏွင့္ အမွန္တကယ္ပါရွိသည္မွာ ကြဲလြဲႏိုင္သည္၊ အခ်ဳိ႕ေသာစကားလံုးမ်ားမွာမူရင္းစာသားကိုဖတ္ၾကည့္ေသာအခါ သိေသာ္လည္း အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာအသံ၏သေဘာတရားတြင္ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိေသာေၾကာင့္ နားေထာင္စဥ္ နားလည္ရန္ အခက္အခဲရွိသည္ကိုေတြ႔ရမည္။ စကားလံုးအသစ္မ်ားကိုအဘိဓာန္တြင္ရွာေဖြၾကည့္႐ႈပါ။
- ဆက္လက္ၿပီးမူရင္းစာသားျဖင့္ တစ္ႀကိမ္ထပ္မံနားေထာင္ပါ၊ နားေထာင္ေနစဥ္ အသံထြက္မ်ားကိုအနီးစပ္ဆံုးတူညီရန္ ႀကိဳးစားလိုက္ဆိုၿပီး (၃) ႀကိမ္ထက္မနည္းေလ့က်င့္ပါ။
- ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အေနျဖင့္ ပထမဆံုးေလ့က်င့္စဥ္ကအတိုင္းစာသားကိုမၾကည့္ပဲအစအဆံုးနားေထာင္ပါ၊ စတင္စဥ္အခ်ိန္ထက္ ပိုမိုနားလည္လာသည္ကိုေတြ႔ရလိမ့္မည္။ ေလ့က်င့္စဥ္ အထူးအေရးႀကီးသည္မွာ လံုးဝဘာသာမျပန္ပါႏွင့္၊ အသံ၏သေဘာတရားကိုဂ႐ုစိုက္ကာနားလည္ရန္သာႀကိဳးစားပါ။
- ေအာင္ျမင္စြာေလ့က်င့္ၿပီးဆံုးေသာအခါ ပစ္မထားပဲမွတ္မိေနေစရန္ တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ ျပန္လည္နားေထာင္ပါ၊ ရရွိလာေသာနားလည္မႈ(understanding) မွ စကားလံုး(word)၊ေဝါဟာရ(vocabulary)၊ ဝါက်(sentence) မ်ားကိုယ္တိုင္တည္ေဆာက္ၿပီးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အလွ်င္းသင့္သလိုအသံုးျပဳပါ။
အထက္ေဖာ္ျပပါနည္းမ်ားအတိုင္း တစ္ေန႔အေၾကာင္းအရာတစ္ခုႏႈန္းျဖင့္ ေန႔စဥ္ ဆက္လက္ေလ့က်င့္ပါ၊ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုကိုေန႔ခ်င္းညခ်င္းမရႏိုင္သလို ကၽြမ္းက်င္မႈ (skill) ကိုလည္းတစ္ရက္တည္း၊ တစ္ေန႔တည္းမရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အဖန္တလဲလဲေလ့က်င့္ရန္လိုအပ္သည္။ မည္သည့္ကိစၥတြင္မဆို" သိ-ရွိ-နားလည္-လက္ခံ-လိုက္နာ-က်င့္သံုး "ဟူသည့္အစီအစဥ္ကိုသတိထားပါ။ ကိစၥတစ္ခုခုကိုသိလည္းသိပါသည္၊ ၎ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဗဟုသုတလည္းရွိပါသည္၊ နားလည္းနားလည္ပါသည္၊ လက္လည္းလက္ခံပါသည္၊ အေရးႀကီးသည္မွာလိုက္နာ-က်င့္သံုး ရန္သာျဖစ္ပါသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာကိုဖတ္႐ႈၿပီးရလိုက္သည္မွာအသိ(Knowledge) သာျဖစ္ၿပီးအမွန္တကယ္ ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္မႈ(Skill)ရရွိရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေလ့က်င့္မႈ(practice) အထူးလိုအပ္ပါသည္။ သီအိုရီကိုသိရွိယံုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ပါ၊ ဥပမာ- ေရကူးနည္းကိုသိေသာ္လည္းေရကူးရန္မျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ေရထဲဆင္းၿပီးအမွန္တကယ္ ေလ့က်င့္မွာသာလွ်င္ ေရးကူးတတ္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ " practice makes perfect " ဟူေသာစကား အတိုင္းေလ့က်င့္ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ပြဲဆင္ ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ရည္ရြယ္ ေရးသားလိုက္ပါသည္။
Ref: SPOKEN – CONVERSATIONAL ENGLISH; A Resource Book for Teachers of English

Education Digest Journal အတြဲ-(၁)၊အမွတ္-(၃၈)

စာအုပ္တန္း


ကၽြန္ေတာ္သည္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရပ္၍ စာအုပ္တန္းကို ေငးၾကည့္ေနမိေလသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ စာအုပ္တန္းမွန္သမွ်ကို ေရာက္သည္။ ျမက္ပင္ကို ဆိတ္ဝါးသလို စာအုပ္ေတြကို တအုပ္ၿပီးတအုပ္ ေကာက္လွန္ၿပီး ျမည္းစမ္းၾကည့္သည္။ ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္။ ေ႐ွ႔နားက စာကို ေကာက္ဖတ္လိုက္၊ အလယ္နားေလာက္ကို ေကာက္လွန္လိုက္၊ အၿမီးပိုင္းကို ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္၊ စိတ္မဝင္စားလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို ခ်ၿပီး ေနာက္တအုပ္ကို ေကာက္လွန္ ျပန္သည္။ သည္လိုျဖင့္ စာအုပ္တန္းတေလွ်ာက္တြင္ တဆိုင္ၿပီးတဆိုင္ စာအုပ္ပံုေတြၾကား ထဲတြင္ တအုပ္ၿပီးတအုပ္ ေကာက္ျမည္းၾကည့္သြားသည္။ ဆိတ္တေကာင္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ျမက္ပင္ကေလးတဆုပ္ကို တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေကာက္ဝါးလိုက္၊ တဖန္ တေနရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ျမက္တဆုပ္ကို ေကာက္ဝါးလိုက္ျဖင့္ ျမက္ခင္းက်ယ္ႀကီးတခုလံုး ေနရာအႏွ႔ံေလွ်ာက္သြားေန ေသာ္လည္း စား၍မဝႏိုင္သလို စာအုပ္ေတာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္လွ်ာက္သြားခဲ့သည္။ စာအုပ္တန္းသို႔ ေရာက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးတြင္ ဆိတ္ျမက္စားသလို မဝႏိုင္၊ မတင္းတိမ္ႏိုင္ဘဲ စာအုပ္ေတြ႔သမွ် ေကာက္ျမည္းၾကည့္သည္။ မႀကိဳက္လွ်င္ ေနာက္တအုပ္ကို ေကာက္ျမည္းသည္။ ႀကိဳက္လွ်င္ ဝယ္လာခဲ့သည္။
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အခ်ိန္လည္း ရသည္။ မ်က္စိအျမင္အားလည္း ေကာင္းေသးသည္။ ယခုေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလို စာအုပ္ေတြ႔သမွ်ကို မဝါးႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ စာအုပ္တန္းကိုေရာက္လွ်င္ စာအုပ္ေတြ႔သမွ်ကို လွန္ခ်ိန္မရေတာ့။ မ်က္စိအားကလည္း နည္းလာၿပီ။ စာအုပ္ဆိုင္တန္းမ်ားတြင္ ခင္းထားေသာ ေရာင္စံုၿပိဳးျပက္ေနသည့္ စာအုပ္မ်ားကို သာ ျမင္ရသည္။ သို႔ရာတြင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စာအုပ္မ်ားကိုမူ ေခါင္းစဥ္မ်ားကို ဖတ္၍ မသဲကြဲေတာ့။ စာအုပ္တိုင္း စာအုပ္တိုင္းကို ကပ္ၾကည့္ေန၍လည္း မျဖစ္။ ဆိုင္႐ွင့္မ်က္ႏွာကို လည္း ၾကည့္ရေသးသည္။ စာအုပ္ျမင္သမွ်အား ေကာက္ကိုင္ေနသည္ကို ႀကိဳက္ပံုမရ။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္တန္းေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို စာအုပ္မ်ားကို တအုပ္ၿပီး တအုပ္ မျမည္းႏိုင္ေတာ့။ အေဝးမွ လွမ္းၾကည့္႐ံုသာ တတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ေခါင္းစဥ္ေတြကို သဲကြဲျခင္း မ႐ွိ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက စာအုပ္တန္းသည္ သည္ေလာက္လည္း စာအုပ္အမ်ိဳး အမည္ မစံု။ သည္ေလာက္လည္း အေရအတြက္မမ်ား။ ထိုစဥ္က စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးဆို၍ ဆူးေလဘုရားလမ္းက စမတ္အင္မူကာဒမ္၊ ပန္းဆိုးတန္းက စီးတီးဘြတ္ကလပ္၊ ကုန္သည္လမ္းက သည္အက္ဂ်ဴေက႐ွင္းနယ္ ဘြတ္စေတာႏွင့္ စပတ္လမ္း(ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္း) က စတင္းဒတ္လစ္ထေရးခ်ားေဟာက္စ္ ေလာက္ပဲ႐ွိသည္။ ထိုဆိုင္ႀကီးမ်ားက စာအုပ္သစ္ေတြကို တင္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ စာအုပ္သစ္တိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္မဝယ္ႏိုင္။ တခါက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆမၼားဆက္မြန္၏ စာအုပ္ကို မဝယ္ႏိုင္သျဖင့္ စမတ္အင္မူကာဒမ္သို႔ ေန႔စဥ္ သြား၍ဖတ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အေစာင့္ကုလားကသိ၍ စာအုပ္ကို သိမ္းထားလိုက္ သျဖင့္ မဖတ္ရေတာ့။ ထိုစာအုပ္ကိုေမးေတာ့ ဝယ္သြားၿပီ မ႐ွိေတာ့ဟု ေျပာလိုက္သည္။ အမွန္ကေတာ့ မဝယ္ေသး။ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႔မွာပင္ လူတေယာက္ ထိုစာအုပ္ကို လာဝယ္ရာ စပြဲအံဆြဲထဲတြင္ သိမ္းထားရာမွ ထုတ္ေရာင္းလိုက္သည္ကို ျမင္ရသည္။
ေနာက္ေတာ့ စမတ္အင္မူကာဒမ္၏ေျမးက ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္းသားမွန္း သိသြားကာ မဝယ္ႏိုင္သည့္တိုင္ စာအုပ္လာဖတ္မွန္းသိလွ်င္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ခြင့္ျပဳသည္။ သူ႔တပည့္ ကုလားမ်ားအားလည္း ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္လာဖတ္လွ်င္ ဖတ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါဟု ေျပာထားသည္။
"တို႔ဆိုင္က တို႔အဖိုးေတြ လက္ထက္ကတည္းက ဖြင့္လာတဲ့ဆိုင္။ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္သိမ္းပိုက္ၿပီးကတည္းက ဖြင့္တာ။ တို႔အဖိုးက စာအုပ္ဝါသနာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီစာအုပ္ဆိုင္ကို ဖြင့္ထားတာ။ မင္းတို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္႐ွိရင္လဲ ေျပာၾက၊ ငါမွာေပးမယ္၊ ပိုက္ဆံမ႐ွိရင္လဲ ငါ့ဆိုင္မွာ လာဖတ္ႏိုင္တယ္" ဟု ခြင့္ေပးသည္။ ေနာင္တြင္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကေလသည္။
သူသည္ တခါတခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္ကို သူ႔ႏိုင္ငံျခားေငြထဲမွ ထုတ္၍ မွာေပးတတ္သည္။ မွာလိုက္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာ။ တပတ္အတြင္း စာအုပ္ေရာက္လာ သည္။ မွတ္မွတ္ရရ အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ရာေဖာက္စ္ေရးသည့္ 'ဝတၳဳႏွင့္ျပည္သူ' ဆိုေသာ စာအုပ္ကို သူမွာေပးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ တျခားစာအုပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုစာအုပ္ဆိုင္ကို ဘယ္မွ် စြဲလန္းေနသည္ဆိုလွ်င္ ထိုစာအုပ္ဆိုင္ (ဆူးေလဘုရားလမ္း ေဆးႏွင့္ေဆးပစၥည္းဆိုင္ေနရာကေလး) ကို ယခုတိုင္ အိပ္မက္ထဲတြင္ မၾကာခဏ ျမင္မက္တတ္ပါသည္။
ပန္းဆိုးတန္း႐ွိ စီးတီးဘြတ္ကလပ္မွာ သူ႔ထက္အခင္းအက်င္း က်ယ္ၿပီး သူ႔ထက္စာအုပ္ ပိုစံုသည္။ သူ႔ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ပါ ေရာင္းသျဖင့္ ပိုၿပီး စံုျခင္းျဖစ္သည္။ အျပင္စာအုပ္ မွာမူ စမတ္အင္မူကာဒမ္ေလာက္ စံုလင္ျခင္းမ႐ွိ။ ကုန္သည္လမ္း႐ွိ သည္အက္ဂ်ဴေကး႐ွင္းနယ္ ဘြတ္စေတာႏွင့္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း႐ွိ စတင္းဒတ္လစ္ထေရးခ်ားေဟာက္စ္တို႔မွာ စြယ္စံု က်မ္းႀကီးမ်ား၊ ဘာသာသာရပ္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ႀကီးမ်ားကို ေရာင္းေလ့႐ွိၾကသည္။
စာအုပ္ဆိုင္ႀကီးမ်ား အနီးသို႔ မကပ္ႏိုင္သည့္အခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လမ္းေဘး စာအုပ္တန္းသို႔ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္သည္။ ဆူးေလဘုရားလမ္း၊ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္း (ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း) တေလွ်ာက္မွာ စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းသည့္ ဆိုင္ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း ဆိုင္ခန္းကေလးေတြႏွင့္ ေရာင္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ပလက္ေဖာင္း ေပၚတြင္ ဗန္းကေလးခင္းၿပီး ေရာင္းၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ယခုေခတ္စာအုပ္တန္းလို တစုတေဝးတည္းမဟုတ္။
ဟိုနားတြင္တဆိုင္၊သည္နားတြင္တဆိုင္၊ ေပ်ာက္တိေျပာက္က်ား။ ေရေက်ာ္တဝိုက္တြင္ နည္းနည္းပါးပါး႐ွိသည္။ ထိုမွလြန္လွ်င္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းေထာင့္နား တဝိုက္တြင္ ႏွစ္ဆိုင္သံုးဆိုင္။ ထိုမွလြန္လွ်င္ ပန္းဆိုးနားတြင္ သံုးေလးဆိုင္၊ မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံလမ္းတြင္ ေလးငါးဆိုင္၊ ထို႔ေနာက္ ကြန္တီနင္တယ္ေအာက္မွာ ခပ္စိတ္စိတ္ ေတြ႔လာရသည္။
အေနာက္ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာလွ်င္ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္း ေထာင့္နားတြင္ နည္းနည္းပါးပါး၊ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းနားတြင္ နည္းနည္းပါးပါး။
ညေနတိုင္း စာအုပ္တန္းသို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားလွ်င္ နဖူးေျပာင္ေျပာင္၊ ကတံုး ဆံေတာက္ပါးပါး၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ အသားညိဳညိဳ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္၊ အရပ္ျပတ္ျပတ္ လူႀကီးတေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္အျမဲလိုလို ေတြ႔ရတတ္သည္။ ထီးေကာက္ႀကီးတေခ်ာင္းကို လက္ေမာင္းတြင္ ခ်ိတ္ထားၿပီး စာအုပ္တအုပ္၊ ႏွစ္အုပ္ကို လက္တြင္အျမဲ ကိုင္ထားတတ္သည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ႀကီးကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ခၽြတ္သည္မ႐ွိ။ အျမဲခဲထားတတ္ေလသည္။
သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔လွ်င္ အျမဲျပံဳး၍ ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။ တခါတေလတြင္ ကြန္တီနင္တယ္ေအာက္က စာအုပ္ဆိုင္ေတြ ေ႐ွ႕မွာ ေတြ႔တတ္သည္။ ေ႐ႊဘံုသာလမ္းေဒါင့္က ဆိုင္ေလးတဆိုင္တြင္ ေတြ႔တတ္သည္။ တခါေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းႏွင့္ ၂၇ လမ္းေထာင့္က စာအုပ္ဆိုင္ကေလးတဆိုင္တြင္ ထိုင္၍ စာအုပ္တအုပ္ကို ၾကည့္ေနသည္။ စာအုပ္က လက္တဝါးသာသာမွ် ႐ွိသည့္ စာအုပ္ကေလး။ ေအာက္စဖို႔ တကၠသိုလ္ စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္သည့္ အက္ဒြင္အာႏိုး၏ 'အာ႐ွတိုက္၏ အလင္းေရာင္' ဆိုသည့္ စာအုပ္။
စာအုပ္ဆိုင္ကေလးမွာ ကုလားႀကီးတေယာက္ ေရာင္းေနသည့္ စာအုပ္ဆိုင္ ျဖစ္သည္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အဝတ္ကေလးခင္း၍ စာအုပ္ကေလး ဆယ့္ေလးငါးအုပ္ကို ေရာင္းေနသည့္ ဆိုင္ကေလးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က အာႏိုး၏ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္သည္လွန္ လုပ္ေနသည္။ ဗုဒၶ၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ကို ကဗ်ာျဖင့္ဖြဲ႔ထားသည့္ စာအုပ္ျဖစ္သည္။
ထိုစဥ္ 'ကိုရင္ေလး ဘာစာအုပ္ေတြမ်ား ဖတ္ေနသလဲ' ဟု ေမးလိုက္သျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္ ေဆးျပင္းလိပ္ကို အျမဲခဲထားတတ္သည့္ ထိုလူႀကီး ျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္အမည္ကို ေျပာလိုက္ေသာအခါတြင္ ထိုလူႀကီးသည္ အနားသို႔ ကပ္လာကာ ေဆးျပင္းလိပ္ကို ပါးစပ္မွ ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ေလသံကေလးျဖင့္ 'ဒီစာအုပ္က သိတ္ေကာင္းတဲ့စာအုပ္ ကိုရင္ေလးရ။ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကို ျမင္ၿပီး ေတာထြက္ေတာ္မူတဲ့ ညက်ေတာ့... ယေသာ္ဓရာ၊ ယခု ငါသြားေသာ ခရီးသည္ ခရီးတကာတို႔အနက္ အေဝးဆံုးခရီး ျဖစ္၏... လို႔ဆိုၿပီး ယေသာ္ဓရာကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခန္းဟာ ဖတ္ရင္း ၾကက္သီးေမြးညင္း ထေလာက္တယ္' ဟုဆိုကာ အာႏိုး၏ ကဗ်ာထဲမွ စာသားမ်ားကို ႐ြတ္ျပေနသည္။
ထိုလူႀကီးသည္ ေလေအးကေလးျဖင့္ အမွ်င္မျပတ္ ေျပာေနသည္။ နားေထာင္လို႔ ေကာင္းသည္။ ဟာသပါသည္။ ေတာမတ္စ္ဂေရး၏ တမ္းခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ေဘာ့စဝဲႏွင့္ ဂၽြန္ဆင္တို႔အေၾကာင္း၊ ေအာ္လီဗာဂိုးလ္စမစ္အေၾကာင္း၊ ဓားပိန္ယိမ္းဆရာ ဦးေမာင္ႀကီးႏွင့္ ေတာင္လံုးျပန္ ဆရာခတို႔၏ ျပဇာတ္အေၾကာင္း၊ ပီမိုးနင္းအေၾကာင္း။
ထိုလူႀကီးမွာ အျခားသူ မဟုတ္ပါ။ ဆရာႀကီး ေဇယ်ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ 'ျမတ္ေလးေ႐ႊဓါးဗိုလ္' ဝတၳဳမ်ားမွအစ ေ႐ွးအဂၤလိပ္ေခတ္ 'ေ႐ႊျပည္ေတာ္' သတင္းစားထဲတြင္ ပါသည့္ ေဇယ်၏ ဝတၳဳတိုကေလးမ်ားႏွင့္ 'ယင္းတိုက္ႏုခ်ိန္' စသည့္ ဝတၳဳတိုကေလး မ်ားအလယ္၊ စာေပေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားအဆံုး အားလံုး ေလာက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ တခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္း သည့္ လမ္းေဘးစာအုပ္ဆိုင္ကေလးမ်ားအေၾကာင္း ေရးထားသည့္ ေဆာင္းပါးတိုကေလး တေစာင္ကို ဖတ္မိပါသည္။
သူ႔ေဆာင္းပါးကေလးကို ဖတ္မိသည့္အခါတြင္မွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လမ္းေဘးစာအုပ္ ေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ား ေပၚလာသည့္ကိစၥတြင္ ေဇယ်၏ ေက်းဇူးမကင္းေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားမိပါသည္။ ေဇယ်က စာအုပ္ေရာင္းသည့္ ကုလားမ်ားအား ပဲခူးကလပ္၊ ဂ်င္မခါနာကလပ္၊ ေမ႐ိုးေမရင္းကလပ္၊ ကန္ေတာ္ႀကီးဘုတ္ကလပ္ စသည့္ မ်က္ႏွာျဖဴကလပ္ မ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴအိမ္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာနယ္ဇင္းမ်ားကို ဖတ္ၿပီးလွ်င္ လႊင့္ပစ္ထားတတ္ ေၾကာင္း၊ ယင္းတို႔ကို ေနာက္ေဖးတန္းလ်ားမွ ထမင္းခ်က္မ်ား၊ ဘ႑ာစိုးမ်ားႏွင့္ေပါင္းၿပီး ထိုစာအုပ္မ်ားကို ယူ၍ ေရာင္းသင့္ေၾကာင္းျဖင့္ အၾကံေပးဖူးသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔တြင္ လမ္းေဘးစာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ား ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။
ေဇယ်သည္ စာအုပ္ခ်စ္သူတဦး ျဖစ္သည္။ ေနာင္ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန ညႊန္ၾကားေရးဝန္ ျဖစ္လာသည့္အခါတြင္လည္း ေဇယ်သည္ ထီးေကာက္ကို လက္ေမာင္းတြင္ ခ်ိတ္ၿပီး၊ စာအုပ္တန္းကို လမ္းသလားျမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဒူးနာၿပီး ေကာင္းစြာလမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့မွပင္ ရပ္ေတာ့သည္။
စာအုပ္တန္းသို႔ ေရာက္သြားျခင္းသည္ ဘုရားပြဲလူအုပ္ႀကီး တအုပ္ထဲသို႔ ေရာက္သြား သည္ႏွင့္ တူသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနေသာ လူမ်ား၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ေန ေသာ လူမ်ား၊ အလစ္သုတ္ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ လူမ်ား၊ မုန္းစရာေကာင္းေသာ လူမ်ား၊ အဖိုးတန္ေသာလူမ်ား၊ တန္ဖိုးမ႐ွိေသာလူမ်ား စသျဖင့္ ဘုရားပြဲတခုတြင္ လူမ်ိဳးစံုေတြ႔ ႏိုင္သကဲ့သို႔ စာအုပ္တန္းတခုတြင္ အဖိုးတန္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အဖိုးမတန္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ စာအုပ္မ်ား၊ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အသံုးဝင္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အသံုးမဝင္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ား စသျဖင့္ အမ်ိဳးစံုကို ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။
အဂၤလိပ္စာေရးဆရာ ဂေရဟမ္ဂရင္းက 'စာအုပ္ေစ်း' ဆိုေသာ သူ၏ ရသစာတမ္း တေစာင္၌ 'စာအုပ္ေစ်းသည္ အသံုးဝင္ေသာ အခ်က္အလက္ အတိုအထြာမ်ားကို ေကာက္ယူစုေဆာင္းႏိုင္သည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္- စာအုပ္တန္း၌ 'ပတ္ဝန္းက်င္' သန္႔႐ွင္းေရး စာအုပ္ထုတ္ေဝေရးကုမၸဏီမွ ထုတ္ေဝေသာ 'ေရေျမာင္းမ်ားသန္႔႐ွင္းနည္းစာအုပ္'၊ 'ေတာနယ္သို႔ သြားေရာက္သူမ်ားအတြက္ နတ္ေဗဒင္ေမးနည္း' 'ေရေအာက္ ေၾကးနန္းႀကိဳး ဆက္သြယ္ျခင္းပညာ'၊ '႐ွီကာဂိုရဲဘက္တို႔ ေတြ႔ရေသာျပႆနာမ်ား' စသည့္စာအုပ္မ်ားျဖစ္ သည္ဟု ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။
မွန္ပါသည္။ စာအုပ္တန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုခ်င္ေသာ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ရႏိုင္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လံုးဝစိတ္ဝင္စားျခင္း မ႐ွိေသာ သစ္တန္တြက္နည္း၊ ေဆးၿမီးတိုကုထံုးက်မ္း၊ ဆပ္ျပာခ်က္နည္း၊ ႏွင္းဆီကိုင္းဆက္ စိုက္ပ်ိဳးနည္း စသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါ သည္။သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္မဝင္စားေသာ စာအုပ္ပံုမ်ားထဲတြင္ တခါတရံ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘဝကို ျပန္၍လြမ္းေစသည့္ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။
တေလာက ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္တဆိုင္ ေ႐ွ႔တြင္ ထိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခ်င္ေနသည့္ စာအုပ္သံုးေလးအုပ္ကို ေတြ႔သျဖင့္ ဝမ္းသာသြားကာ ေစ်းမဆစ္ဘဲ ဝယ္လာခဲ့ပါသည္။ ထိုစာအုပ္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္းႏွင့္ စတုတၳတန္းတို႔တြင္ သင္သည့္ ေဒါင္းတံဆိပ္ျမန္မာဖတ္စာမ်ားႏွင့္ ဦးေဖေမာင္တင္၏ မူလတန္း ျမန္မာဖတ္စာသစ္စာအုပ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
စာအုပ္တန္းသို႔ သြားရသည္မွာ ကေလးဘဝကို ျပန္သြားရသကဲ့သို႔ ေပ်ာ္စရာ၊ လြမ္းစရာ ေကာင္းပါသည္။
ယခု ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိ အားနည္းလာသည့္အတြက္ စာအုပ္တန္းကို မွန္မွန္မသြားႏိုင္ ေတာ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္တန္းကို အေဝးမွသာ ေငးၾကည့္ေနမိေလသည္။

by Mya Than Tint on Tuesday, February 28, 2012 at 11:19pm ·

ျမသန္းတင့္
၁၉၈၉၊ စက္တင္ဘာ၊ ပြင့္စြယ္ေတာ္မဂၢဇင္း
ျမသန္းတင့္-လမင္းကိုထရံေပါက္မွၾကည့္ျခင္း၊ ပထမအၾကိမ္၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၀၀