သရဏဂုံနဲ႔ တမလြန္ အေကာင္းအဆုိး…. ၿပီးေတာ့ ဘာသာျခားနဲ႔ ၀ိပႆနာ…

 *Q.* ဘုန္းဘုန္း ေနေကာင္း က်န္းမာပါလား ဘုရား..

တပည့္ေတာ္ကို ဦးဇင္းတစ္ပါးက သိခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ေမးခိုင္းလို႔ပါဘုရား..

*၁။* ဗုဒၶဘာသာ တစ္ေယာက္က အေျခအေန တစ္ခုကို မလြန္ဆန္ႏိုင္လု႔ိ တျခားဘာသာ၀င္

တစ္ဦးအျဖစ္ လက္ခံလိုက္ရတယ္၊ အဲဒီလူရဲ႕ စိတ္က အဲဒီဘာသာကို မၾကည္ညိဳေပမယ့္
အဲဒီဘာသာရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာကို တစ္သက္လံုး လုပ္ခဲ့ရတယ္ (ဘယ္လို အလုပ္မ်ိဳးလဲေတာ့
မေမးလိုက္မိဘူး ဘုရား) ဆိုရင္ အဲလိုလူ တစ္ဦးမွာ အျပစ္ျဖစ္ႏိုင္သလား ဘုရား၊
သရဏဂံုေကာ ပ်က္သြားမလား ဘုန္းဘုန္း၊ တကယ္လို႔ သရဏဂံု ပ်က္သြားခဲ့ရင္ေတာင္
အဲဒီလို ပ်က္တဲ့အတြက္ တမလြန္မွာ အျပစ္ျဖစ္ႏိုင္ (မေကာင္းက်ိဳး ေပးႏိုင္) ပါသလား
ဘုရား…။

*၂။ *ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက ဒီလိုပါ ဘုရား..။ ဘာသာျခား တစ္ဦးအေနနဲ႔ ၀ိပႆနာကို

အားထုတ္ခ်င္ေနတယ္၊ ၀ိပႆနာကို စိတ္လည္း ၀င္စားတယ္၊ ၀ိပႆနာဟာ ဘယ္လိုသေဘာလဲ သူ
သိခ်င္ေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာကိုေတာ့ မကိုးကြယ္ခ်င္ဘူး..၊ ၀ိပႆနာကိုသာ
လိုက္စားခ်င္တာ..။ အဲလိုလူမ်ိဳးအတြက္ ၀ိပႆနာကို စိတ္ပါလက္ပါ အားထုတ္လို႔ တရား
ရႏိုင္ပါသလား ဘုရား၊ ရတနာ သံုးပါးကို မကိုးကြယ္လို႔မို႔ အေႏွာင့္အယွက္
ျဖစ္ႏိုင္ပါသလား ဘုန္းဘုန္း..။ တရားအားထုတ္တ့ဲ ေနရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သရဏဂံု
မတည္ဘဲနဲ႔ တရား မရႏိုင္ဘူးဆိုတာ ၾကားဖူးလုိ႔ပါ… ဆိုၿပီး တပည့္ေတာ္ကို
ေမးေလ်ာက္ခိုင္းပါတယ္ ဘုရား..။
ဘုန္းဘုန္း အားတဲ့ အခ်ိန္ ေမတၱာေရွ႕ထား ေျဖၾကားေပးပါဦး ဘုန္းဘုန္း…
ရိုေသစြာ ရွိခိုးလ်က္

*ဖိုးသား*

*A.* ဒကာဖုိးသားေရ…တစ္ဆင့္ေမးတာဆုိေ

တာ့ ေျဖေပးတာကုိ တစ္ဆင့္ေျပာေပးလုိက္ပါဦး..
*၁။* အေျခအေနအရ လုပ္ေနရတဲ့အတြက္ အျပစ္ျဖစ္မျဖစ္ဆုိတာကေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕

စိတ္ေစတနာ အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာသေဘာအရ စိတ္ကအဓိက ဆုိေပမယ့္
ကံသုံးမ်ိဳးမွာ ကာယကံ၊ ၀စီကံေတြနဲ႔ က်ဴးလြန္မႈမွာလည္း အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ
ရွိပါတယ္။ အျခားဘာသာရဲ႕ ဓေလ့ထုံးစံမ်ားအတုိင္း လုိက္လုပ္ေနမႈမ်ားမွာ
လုိက္လုပ္သူရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈမ်ားဟာ
ရတနာသုံးပါးကုိ ေစာ္ကားလုိတဲ့ အမႈမ်ား၊ စိတ္ေစတနာမ်ား၊ အကုသုိလ္အျပစ္ ျဖစ္စရာ
လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား မပါရင္ အျပစ္မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က
စိတ္ေစတနာပါရင္ေတာ့ အျပစ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိလုိက္လုပ္ေနရတဲ့အတြက္
သရဏဂုံပ်က္၊ မပ်က္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ သရဏဂုံပ်က္ျခင္း အေၾကာင္းႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။
ေသဆုံးသြားတဲ့အခါ၊ ရတနာသုံးပါးထက္ အျခားအရာမ်ားကုိ ပုိၿပီးယုံၾကည္အားကုိး
ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တဲ့ အခါေတြဟာ သရဏဂုံပ်က္ပါတယ္။ အသက္ရွင္ဆဲ အခုိက္မွာ
ရတနာသုံးပါးကုိ ႏွလုံးသားထဲမွ အထူးယုံၾကည္ ကုိးကြယ္ေနေပမယ့္
အျခားအရာေတြအေပၚမွာလည္း အေျခအေနအရ ပူေဇာ္ပသရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ရတနာသုံးပါးထက္ေတာ့
ယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈ မပုိဘူးဆုိရင္ သရဏဂုံ မပ်က္ပါဘူး။ အကယ္၍ ရတနာသုံးပါးကုိ
စြန္႔ၿပီး တစ္ျခားအရာေတြကုိ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာထက္ ပုိၿပီးယုံၾကည္
အားကုိးသြားတ့ဲအခါ သရဏဂုံပ်က္ပါတယ္။ သရဏဂုံ ပ်က္ေပမယ့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကုိ
မေစာ္ကားဘူး၊ ရတနာသုံးပါးကုိ မကုိးကြယ္ေပမယ့္ အကုသုိလ္ျဖစ္ေစမယ့္ အလုပ္ေတြ
မလုပ္ဘူးဆုိရင္ အပါယ္မလားႏုိင္ပါဘူး။ အလားတူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ေပမယ့္
မေကာင္းတာေတြ မလုပ္ဘဲ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔ ေနသြားတဲ့ သူေတြဟာ ေသၿပီးေနာက္မွာ
သုဂတိဘ၀ကုိ လားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သရဏဂုံပ်က္ေပမယ့္ ရတနာသုံးပါးကုိ
မေစာ္ကားဘူး၊ အကုသုိလ္အျပစ္ေတြ မလုပ္ဘူးဆုိရင္ တမလြန္မွာ ေကာင္းတဲ့သုဂတိကုိ
ေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။

*၂။* ၀ိပႆနာ တရားဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အတြက္ သီးသန္႔ ေဟာၾကားထားတဲ့

တရားမဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္သူမဆုိ အားထုတ္လုိ႔ရတဲ့ တရားျဖစ္ပါတယ္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ဘူး၊ ရတနာသုံးပါးကုိ မယုံၾကည္ဘူး၊ သရဏဂုံမတည္ဘူးဆုိလည္း ၀ိပႆနာ
အလုပ္ကုိ ေကာင္းစြာအားထုတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ ရတနာသုံးပါးနဲ႔ ကံကံရဲ႕ အက်ိဳးကုိ
မယုံၾကည္မႈ သရဏဂုံကုိ မလုံၿခံမႈေၾကာင့္ အက်ိဳးေပးမႈေတာ့ ကြာျခားပါတယ္။
သရဏဂုံနဲ႔ ကံကံရဲ႕ အက်ိဳးကုိ ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရား မရွိရင္ေတာ့ အရိယာမဂ္ကုိ
ရဖုိ႔မလြယ္လွပါဘူး။ သရဏဂုံမတည္ဘဲ ၀ိပႆနာ တရားအားထုတ္ရင္း ေအာက္ေအာက္ဉာဏ္ေတြကုိ
ရႏုိင္ေပမယ့္ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္စတဲ့ အရိယာမဂ္ဉာဏ္ေတြေတာ့ ရဖုိ႔မလြယ္လွပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္အဆင့္ဆင့္အရ
အားထုတ္သူကုိယ္တုိင္ ရတနာသုံးပါးကုိ ယုံၾကည္မႈ သဒၶါတရားေတြ တုိးပြားလာၿပီး
သရဏဂုံတည္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အထက္မဂ္တရားေတြ ရႏုိင္ပါတယ္။ ဉာဏ္စဥ္အဆင့္ေတြ
ျမင့္လာတာနဲ႔ အမွ်စိတ္အစဥ္လည္း ေျပာင္းလာၿပီး သဒၶါတရားေတြလည္း ခုိင္လာတတ္ပါတယ္။
အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ရတနာသုံးပါးကုိ မၾကည္ညိဳပါနဲ႔ ေျပာလည္း သူ႔အလုိလုိ
စိတ္ကၾကည္ညိဳလာ တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ တရားအားမထုတ္မီမွာ ဘာသာျခားေတြ ျဖစ္ေပမယ့္
တရားအားထုတ္ရင္း ဗုဒၶဘာသာအျဖစ္ သရဂုံၿမဲလာသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ဆရာႀကီး ဦးဂုိအင္ဂါ ျပေနတဲ့ တရားစခန္းမွာဆုိ ပုိၿပီးေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။
ဆရာႀကီးဟာ ဘာသာေပါင္းစုံက ဘယ္သူမဆုိလာၿပီး တရားအားထုတ္ႏုိင္ေအာင္
တရားသက္သက္ျပေပးတယ္၊ သရဏဂုံနဲ႔ ငါးပါးသီလကုိ မခံယူပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္
အားထုတ္ႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး လူတုိင္းကုိ အားထုတ္ေစတယ္၊ အားထုတ္ရင္းနဲ႔
တရားအႏွစ္သာရကုိ ေတြ႕ၿပီးသူ႔အလုိလုိ သရဏဂုံနဲ႔ ငါးပါးသီလ လုံၿခဳံသြားေစတယ္လုိ႔
ဆုိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဘယ္သူမဆုိ ဗုဒၶဘာသာ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ
၀ိပႆနာတရားကုိ အားထုတ္လုိ႔ရၿပီး တရားရမႈ၊ မရမႈကေတာ့ အားထုတ္ရင္း စိတ္အစဥ္
ေျပာင္းလဲလာမႈနဲ႔ သဒၶါတရား အားေကာင္းလာမႈ၊ သရဏဂုံနဲ႔ ကံငါးပါး လုံၿခဳံလာမႈ
အေပၚလုိက္ၿပီး ကြာျခားႏုိင္ပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သရဏဂုံ မတည္ေပမယ့္ ၀ိပႆနာ
အလုပ္လုပ္ေနရင္ အရိယာမဂ္ကုိ မရႏုိင္တာေတာင္ ဒီဘ၀ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ သုဂတိဘ၀
ေရာက္ေစမႈကေတာ့ အက်ိဳးျဖစ္ေစပါတယ္။ တရားအားထုတ္ရင္း သဒၶါတရားအားေကာင္းလာကာ
သရဏဂုံပါ ခုိင္ၿမဲလာ၊ တည္လာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီဘ၀မွာပဲ တရားရႏုိင္ပါတယ္။

စာေရးသူ = အရွင္၀ိစိတၱ

အေကာင္းဆုံး တုန္႕ၿပန္မွဳ႕

ဂုဏ္ဝင့္မာန္တက္ေနတဲ့ သူေဌးမႀကီးတစ္ဦးက အဆင့္ျမင့္
စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္မွာ စားေသာက္ရင္း ဟိုဟာမေကာင္းဘူး၊
ဒီလိုမရဘူးနဲ႔ မေက်မနပ္ ေရရြတ္ေနခဲ့တယ္။ စားပဲြထိုးေတြက
ခြင့္လြတ္သည္းခံၿပီး ေဘးမွာခစားေနသည့္တိုင္ သူေဌးမက မာန္မေလ်ာ့တဲ့အျပင္
ပိုေမာက္မာျပေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟင္းတစ္ပဲြကို လက္ညႇိဳးထိုးၿပီး
"ေျပာစမ္း! ဒါက ဘာဟင္းလဲ? ဒီလိုဟင္းကို ဝက္ကေတာင္ စားမွာမဟုတ္ဘူး" လို႔
ေအာ္တယ္။

အဲဒီမွာ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ စားပဲြထိုးတစ္ဦးက "သူေဌးကေတာ္.. တကယ္ပဲ
ဝက္ကေတာင္ စားမွာမဟုတ္ဘူးလား! ဒီလိုဆိုရင္ သူေဌးကေတာ္အတြက္ ဝက္စားတဲ့အစာ
သြားယူခဲ့မယ္"လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ဒီႏွစ္ေယာက္ထဲမွာ တစ္ဦးက "စိတ္ေကာင္း လံုးဝမရွိသူ"ျဖစ္ၿပီး က်န္တစ္ဦးက
"ခြင့္လြတ္သည္းခံစိတ္ လံုးဝမရွိသူ"ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ အခုေခတ္လူေတြရဲ႕
ဆက္ဆံေရး အမ်ဳိးအစားပံုစံပဲျဖစ္တယ္။

ေအာက္က သာဓကေတြကို ဆက္ၾကည့္ရေအာင္...

ခင္ပြန္း "မင္းစကားကို နားေထာင္ရတာ လူႏံုလူအတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားကို
နားေထာင္ေနရတာသလိုပဲ"

ဇနီး "ကြၽန္မဒီလိုေျပာမွ ရွင္နားလည္မယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား?"

ခင္ပြန္း "ပင္မင္းဆုိင္ပို႔ထားတဲ့ ရွပ္အကၤ်ီေတြ ယူခဲ့ၿပီလား?"

ဇနီး "ကြၽန္မက ရွင္ရဲ႕ဘာမို႔လို႔လဲ? အိမ္ေဖာ္လား?"

ခင္ပြန္း "အိမ္ေဖာ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းသာအိမ္ေဖာ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုးေတာ့
အဝတ္ဘယ္လိုေလွ်ာ္ရမယ္ဆိုတာ သိမွာေပါ့"

ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခုထဲ အၿမဲျပဳတ္က်ေနတယ္။ အဲဒီေထာင္ေခ်ာက္က
ျငင္းခုန္မႈတိုင္းမွာ "အႏိုင္နဲ႔အ႐ႈံး" ရွိရမယ္ဆိုတဲ့
ေထာင္ေခ်ာက္ျဖစ္တယ္။ ျငင္းခုန္မႈတိုင္းမွာ လူေတြက ကိုယ့္အျမင္၊
ကိုယ့္အယူအဆကိုပဲ စဲြစဲြၿမဲၿမဲလက္ကိုင္ထားၿပီး ေနာက္မဆုတ္ အရႈံးမေပးစတမ္း
ျငင္းခုန္လိုၾကတယ္။ ပိုဆိုးတာက ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္စလံုး
"ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း"ကို လက္မေလ်ာ့တမ္း ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ အက်ဳိးအေၾကာင္း
ဆက္စပ္မႈရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ ေနာက္ဆံုးစကားေျပာႏိုင္သူက
အႏိုင္ရသူအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ျငင္းခုန္ပဲြက မရပ္နားႏိုင္
ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

႐ႈပ္ေထြးေနတဲ့ ျငင္းခုန္ပဲြကို ေျဖေလ်ာ့ခ်င္ရင္ အားစုိက္ၿပီး သြားဆဲြ၊
သြားခဲြလို႔ မရပါဘူး။ အားစိုက္ၿပီး သြားခဲြေလ ပို႐ႈပ္ေထြးေလျဖစ္ၿပီး
ေနာက္ဆံုးမွာ ျငင္းခုန္ပဲြက ပိုတင္းသြားတတ္ပါတယ္။
လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးမွာလည္း လူအမ်ားက "အက်ဳိးအေၾကာင္းမွန္ရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ
အေလ်ာ့မေပးဘူး" ၊ "မီးေလာင္ရာေလပင့္" ဆိုတာကိုပဲ ပိုသိခဲ့ၾကတယ္။
"စကားနဲရန္စဲ"၊ "သည္းခံျခင္းသည္ အရာရာကိုေအာင္ႏိုင္၏"ဆိုတာကို
မသိခဲ့ေလေတာ့ ျငင္းခုန္မႈက ေနာက္ဆံုးမွာ ထိန္းမႏိုင္
သိမ္းမရျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။

ျငင္းခုန္ျခင္းက ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေလာက္ အေရးမႀကီးခဲ့ပါတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရဲ႕ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္က "ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္"တာျဖစ္ၿပီး
တစ္ဘက္သားကို ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးတဲ့လက္ အရင္ကမ္းတာပဲျဖစ္တယ္။ တစ္ဘက္သားကို
"မွန္ကန္သူ" ေပးလုပ္လိုက္တာက ကိုယ္ဟာ "မွားယြင္းသူ" အျဖစ္ေရာက္သြားေစတာ
မဟုတ္ပါဘူး။ အရာအားလံုး ၿပီးဆံုးေျပၿငိမ္းသြားတဲ့အခ်ိန္

က်မွ
ကိုယ္အရယူႏိုင္ခဲ့တဲ့အရာက "ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း" ဆိုတာကို သင္သတိထားမိသလို
တစ္ဘက္သားကို "အမွန္"ေပးလိုက္ရတဲ့ ဝမ္းသာမႈေတြကိုလည္း
သင္ခံစားမိပါလိမ့္မယ္။ သင္ "မွန္ကန္" ခဲ့ပါတယ္။

ဆာလ္ဝင္စတန္ခ်ာခ်ီ (Winston Churchill)ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္က အနားယူၿပီးေနာက္
တစ္ရက္မွာ စက္ဘီးစီးၿပီး ၿမိဳ႕အႏွံလည္ပတ္ခဲ့တယ္။ တစ္ေနရာမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္က
စက္ဘီးအျမန္နင္းလာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ ခ်ာခ်ီထိပ္တိုက္တိုးခဲ့တယ္။
အမ်ဳိးသမီးက ဘရိတ္မအုပ္ႏိုင္ဘဲ ခ်ာခ်ီကိုအရွိန္နဲ႔ ဝင္တိုက္ခဲ့တယ္။

"ဟဲ့.. အဘိုးႀကီး စက္ဘီးေရာစီးတတ္ရဲ႕လား? မ်က္စိမပါဘူးလား?"

အမ်ဳိးသမီးက ကိုယ့္အမွားကိုမသိဘဲ ခ်ာခ်ီကို ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း
အရင္စဆဲဆိုခဲ့တယ္။

"ဟုတ္ကဲ့.. ေတာင္းပန္ပါတယ္.... ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္
စက္ဘီးသိပ္မစီးတတ္ေသးလို႔ပါ။ ၾကည့္ရတာ ခင္ဗ်ားက ကြၽန္ေတာ္ထက္ စက္ဘီးစီး
ပိုကြၽမ္းပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား?"

ခ်ာခ်ီက အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းတဲ့အျပဳအမႈကို ဂရုမစိုက္ဘဲ
မျပတ္ေတာင္းပန္ေနခဲ့တယ္။ ေတာင္းပန္သံကိုၾကားေတာ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ေဒါသေတြ
တစ္ဝက္ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ၿပီး ခ်ာခ်ီကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။
သူစက္ဘီးတိုက္မိသူက ျမင့္ျမတ္တဲ့ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့
အမ်ဳိးသမီးက ရွက္ရြံ႕အားနာစြာနဲ႔ "ဟို.... မဟုတ္ဘူး... မဟုတ္ပါဘူး ကြၽန္မ
အခုမိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ စက္ဘီးစီးတတ္သြားတာပါ။ ကြၽန္မကို
စက္ဘီးစီးသင္ေပးလိုက္တာကလဲ အရွင္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ပဲျဖစ္ပါတယ္"လို႔
ေျပာလိုက္တယ္။

ပညာရွိတစ္ဦးက "သည္းခံျခင္း၊ စိတ္သေဘာထားႀကီးျခင္းက အမုန္းရန္ၿငိဳးကို
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တယ္" လို႔ဆိုပါတယ္။

တစ္ခါက သားအဖႏွစ္ဦး ရထားစီးၿပီး ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေနရာမွာ
လက္မွတ္စစ္နဲ႔ႀကံဳေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူက အိတ္ထည့္ထားတဲ့လက္မွတ္ကို
ခ်က္ခ်င္းရွာမေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါ ေဒါသႀကီးတဲ့လက္မွတ္စစ္ရဲ႕
ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းတာကို ေခါင္းငံု႔ခံခဲ့တယ္။ အျဖစ္အပ်က္ၿပီးေနာက္ သားက
"အေဖ... လက္မွတ္ပါရက္သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္မေျပာခဲ့တာလဲ?" လို႔ေမးတယ္။

ဖခင္က "သား... သူ႔ေဒါသ၊ သူ႔စိတ္သေဘာထားကို သူေတာင္တစ္သက္လံုး
ခံႏိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ အေဖက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမိနစ္ပိုင္းေလးမွာ
သည္းမခံႏိုင္ျဖစ္ရမလဲ?" လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။

"ေနာက္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း မေျပာတာနဲ႔ ျငင္းခုန္မႈတိုင္းကို
ရပ္တန္႔ႏိုင္ပါတယ္".... ဒါကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ကြၽန္ေတာ္
အၿမဲသတိေပးတဲ့စကားျဖစ္ခဲ့တယ္။

မူရင္း--- google search or http://www2.nsysu.edu.tw

ဗုဒၶဘာသာ(၅)မ်ိဳး

ိ
ယေန႔ေခတ္မွာ လူငယ္ေတြဟာ ဘာသာအသိတရား တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေခါင္းပါးလာျပီ။
ဘုရားေတာင္မွ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ဦးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိ
အေျခအေန ေတြကုိသိလုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားက "ေနာင္အနာဂတ္ကာလမွာ ဗုဒၶဘာသာ
ငါးမ်ိဳး ကြဲျပား လိမ့္မယ္" ဟု ေဟာေတာ္မူထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဗုဒၶဘာသာ
ငါးမ်ိဳးကေတာ့......
(၁)။ ကုလ ဗုုဒၶဘာသာ
(၂)။ လာဘ ဗုဒၶဘာသာ
(၃)။ ဘယ ဗုဒၶဘာသာ
(၄)။ သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ
(၅)။ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ

(၁)။ ကုလ ဗုဒၶဘာသာ( မိရုိးဖလာဗုဒၶဘာသာ)
ကုလ ဗုဒၶဘာသာ ဆုိတာ ရုိးရာ ဗုဒၶဘာသာ ကိုေျပာတာပါ။ အေမအေဖက ဗုဒၶဘာသာမုိ႔
သားသမီးက ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္လာရတာပါ။ မိဘက ခရစ္ယာန္္ဆုုိရင္ သားသမီးကလည္း
ခရစ္ယာန္။ မိဘက အစၥလာမ္ဆုိရင္ သားသမီးကလည္း အစၥလာမ္။ ဒါကို မိရုိးဖလာ
ကုလဗုဒၶဘာသာေပါ့။ မိဘက ဗုဒၶဘာသာ မုိ႔သာ သားသမီးက ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္လာရတယ္
ဘုရားရွင္ ဘာလုိ႔ ပြင့္မွန္းမသိ။ ဘုရား ဘာတရားေဟာမွန္းလည္း မသိ။
ကိုယ္ေျပာတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိတာေတာင္မွ ဘာေျပာမွန္းမသိ။
ကိုယ္ကုိးကြယ္ေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ဘာေၾကာင့္ကိုးကြယ္ရမွန္းလည္းမသိ ။
တရားေတာ္ကို ဘာေၾကာင့္ကိုးကြယ္ရ မွန္းမသိ။ ဘုရားကို ဦးခ်တာ
ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဦးခ်ေနမွန္းကို မသိတာ။ ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ ရုိရုိေသေသနဲ႔
အေလးျပဳေနမွန္းကို မသိတာ။ လုပ္ေတာ့ လုပ္ေနတာပဲ အသိပညာ ဘာမွမပါတာ။
ကုလဗုဒၶဘာသာပါ။

(၂) လာဘာဗုဒၶဘာသာ
လာဘာဗုဒၶဘာသာဆုိတာ လာဘ္လာဘလုိလို႔ ကုိးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာကို ဆုိလုိတာပါ။
ဒီဘ၀ စီးပြားေရးေလး တက္မလားဆုိျပီးေတာ့မွ ဘုရားကိုးကြယ္တာမွာ
ေရြးျပီးေတာ့ ကုိးကြယ္တယ္။ ဒီဘုရားကုိးကြယ္ရင္ေတာ့ လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားတယ္
ဟုိဘုရားကုိးကြယ္ရင္ေတာ့ စီးပြားတတ္တယ္ဆုိျပီး ေရြးကိုးကြယ္တာ လာဘဗုဒၶ
ဘာသာပါ။ ဘုရားကိုးကြယ္မွ လာဘ္ေပါမယ္ဆုိရင္ ဘုရားမကိုးကြယ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြ
ဘာလုိ႔ လာဘ္ရႊင္ေနတာလဲ။ အဓိက စီးပြားေရး ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ
ဘုရားေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ ကံဥာဏ္၀ီရိယ သတၱိေၾကာင့္ပါ။
အေရာင္းအ၀ယ္တစ္ခုလုပ္မယ္။ အိမ္ျခံ၀င္း၀ယ္မယ္။ ေရာင္းမယ္။ အိမ္ေနရာ
ေျပာင္းမယ္ဆုိရင္ေတာင္မွ ရက္ရာဇာ ျပႆဒါး ေရြးေနတာေတြ၊ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္
ေပၚမွာ ဘုိးေတာ္ပံုေတြ ဘြားေတာ္ပံုေတြ တင္ထားတာေတြ၊ ကိုးၾကီးေက်ာ္
မႏွဲေလး အစရိွေတြ နတ္ေတြ ကိုးကြယ္တာေတြ၊ ေဗဒင္ေတြ ယံုၾကည္ျပီး ယၾတာေတြ
ေခ်လိုက္ၾက စတဲ့ လာဘ္လာဘ လုိခ်င္လုိ႔ ကိုးကြယ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားကို
လာဘာဗုဒၶဘာသာ ဟုေခၚပါသည္။

(၃)ဘယ ဗုဒၶဘာသာ(ေၾကာက္လုိ႔ ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ)
ဘယဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ေဘးကို ေၾကာက္လုိ႔ ကိုးကြယ္တာကုိ ေခၚပါတယ္။
အႏၲရယ္ကင္းဖုိ႔ ၊ ေဘးရွင္းဖုိ႔၊ အသက္ရွည္ဖုိ႔၊ က်န္းမာဖုိ႔ ၊
ဒီလုိအေတြးအေခၚ အယူအဆေတြနဲ႔ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တာကို
ဘယဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္။ ဒီဘုရားကုိ ကိုးကြယ္မွ အသက္ရွည္မယ္ဆုိရင္
ဒီဘုရားကို မကိုးကြယ္တဲ့ ခရစ္ယာန္ေတြ အစလာမ္ေတြ အသက္ရွစ္ဆယ္
တစ္ရာေက်ာ္ေတြ ရွည္ေနၾကတာ ဘာလုိ႔ပါလဲ။

ဘာမွမသိဘဲ ရမ္းကိုးကြယ္တာ ကုလဗုဒၶဘာသာ၊လာဘ္လာဘာ လုိခ်င္ျပီး ကိုးကြယ္တာ
လာဘ္လာဘ လုိခ်င္ျပီး ကနားေတြေပးတာ လာဘဗုဒၶဘာသာ၊ ေဘးေၾကာက္ျပီး
အကိုးကြယ္ေတြ မွားေနတာ ဘယဗုဒၶဘာသာ။ ဒီကုလ၊လာဘ၊ ဘယဗုဒၶဘာသာ သံုးမ်ိဳးကို
ေအာက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာဟု ေခၚပါသည္။
ဟုိလူမပါ၊ ဒီလူမပါ၊ ဟုိလူပသပါတယ္။ ဒီလူပသပါတယ္။ လက္ညိႈးထုိး ခြက္လွန္
လုပ္ေနတာေတြကို ျမတ္စြာဘုရားက သူေတာင္းစား ဗုဒၶဘာသာပါတဲ့။
ခႏၶာကိုယ္မွာ အသိ၊ဘာသာေရးအသိဓာတ္ခံ အားနည္းေတာ့ လိမ္စားေနတဲ့ သူေတြက
လိမ္လုိ႔ေကာင္းေနပါတယ္။ ဘုရားလည္း ကုိးကြယ္ရေသး၊ တရားလည္း ကုိးကြယ္ရေသး၊
ဆြမ္းဦးကိုလည္း ေလာင္လွဴရေသး သာသနာေတာ္ကိုလည္း သကၤန္း ဆြမ္းေက်ာင္းေဆး ၊
ပစည္းေလးပါးနဲ႔ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ဆက္ကပ္ရေသး။ ဘာအတြက္ ဒါေတြ လုပ္ေနရတာလဲ
ဘာအတြက္ သာသနာကို ခ်ီးေျမွာက္ေနတာလဲ၊ ဘာအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္ေနတာလဲ ။
စဥ္းစားပါ၊ ေ၀ဖန္ပါ၊ သံုးသပ္ပါ။

(၄)သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ
သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ သဒၶါတရားကို အရင္းခံပါတယ္။ သဒၶါတရားဆုိတာ
ယံုၾကည္ခ်က္ပါ။ ဘုရား၊တရား၊ သံဃာာကို တကယ္သက္၀င္ယံုၾကည္တာကို ေခၚပါတယ္။
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ယံုၾကည္တဲ့ေနရာမွာလည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ ယံုၾကည္တဲ့
သမၼာသဒၶါ နဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ယံုၾကည္တဲ့ မိစၧာသဒၶါဆုိျပီး
ႏွစ္မ်ိဳးရိွပါတယ္။ သမၼာသဒၶါဆိုတဲ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ယံုၾကည္ခ်က္ ဆုိတာ
သစၥာာတရား သိေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ေ၀ေနယ် သတၲ၀ါေတြကို သူသိသကဲ့သို႔
ေမတၲာ ဂရုဏာေတာ္အျပည့္နဲ႔ သစၥာာေလးခ်က္ အနက္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ဒီတရားေတာ္ အနက္ေတြကို ပိုင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္သိေတာ္မူသြ ားၾကတဲ့
အရိယာသူေတာ္စင္ၾကီးေတြဟာ နိဗၺာန္၀င္စံသြားၾကပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆုိတာ အိုနာေသ
လြတ္ရာပါ။ "အေသလြတ္ရာ ျပတတ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားအား ကိုးကြယ္ပါ၏" ဆုိတဲ့
ယံုၾက ည္ခ်က္ဟာ မွန္ေသာယံုၾကည္ခ်က္။
တရားေတာ္ကို ဘာေၾကာင့္ကုိးကြယ္ရသလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားေဟာ္ေတာ္မူခဲ့ တဲ့
တရားေတာ္ကို ၾကိဳးစားမယုတ္ ပြားမ်ားအားထုတ္လုိက္လုိ႔
တရားလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း မဂၢင္လမ္းအတုိင္းသာ ေလွ်ာက္သြားရင္
နိွဗၺာန္ေရာက္ပါမည္။ ထုိအေသလြတ္ရာ ပို႔ေဆာင္တာဟာ တရားက ပို႔ေဆာင္တာပါ။
ပုဂၢိဳဳလ္က ပို႔ေဆာင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားေတာ္ကုိ မွန္ေသာယံုၾကည္မႈ။
ထုိတရားေတြ မကြယ္မေပ်ာက္ေသးတာ ဘယ္သူ႔ေက်းဇူးပါလဲ ဆုိရင္ သံဃာာရဲ ႔
ေက်းဇူးပါ။ ဘုရားရွင္ ေဟာေတာ္မူေသာ ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊
သုတ ္၀ိနည္း အဘိဓမၼာတရားေတြ ဒီတရားေတြကို သံဃာာေတာ္ေတြက ေဆာင္ထားတာပါ။
ပိဋကသံုးပံုကို သံဃာေတာ္ေတြက ေစာင့္ေရွာက္ထားတာပါ။ သံဃာာေတာ္ကို
ယံုၾကည္မႈ။
ဒါေတြက ရတနာျမတ္သံုးပါးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ယံုၾကည္တဲ့ သမၼာသဒၶါ ယံုၾကည္မႈ။
မိစၧာသဒၶါယံုၾကည္မႈက လာဘ္လာဘေပါတယ္။ အႏၲရာယ္ကင္းတယ္ ဆုိျပီး
ကုိးကြယ္ယံုၾကည္ေနတာဟာ မိစၧာသဒၶါ။ လာဘ္လာဘေပါတယ္ဆုိတဲ့ လာဘဗုဒၶ
ဘာသာယံုၾကည္ခ်က္၊ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ဆုိျပီး ဘယဗုဒၶဘာသာေတြရဲ ႔ ယံုၾကည္မႈ
ဗုဒၶရဲ ႔ ဂုဏ္ေတာ္ကို ဘာမွနားမလည္ဘဲ သူမ်ားဦးတုိက္လုိ႔သာ
ရမ္းဦးတုိုက္ရတဲ့ ကုလဗုဒၶဘာသာေတြရဲ ႔ ယံုၾကည္မႈ ဒါေတြက မိစၧာသဒၶါေတြပါ။
အေသလြတ္ရာလမ္းကို ျပတတ္လုိ႔၊ အေသလြတ္ရာကို ပို႔ေဆာင္ႏုိင္လုိ႔ ၊
အေသလြတ္ရာ တရားကို ေဆာင္ထားႏုိင္လုိ႔ ရတနာသုံုးပါးကို ကုိးကြယ္ပါ၏ ဆုိတဲ့
သမၼာသဒၶါ ။ အႏွစ္သာရမရိွတာကို မရိွဘူးလုိ႔ သိတယ္။ အႏွစ္သာရ ရိွတာကို
ရိွတယ္လုိ႔ သိတယ္။ မွားတာကို မွားတယ္လုိိ႔သိတယ္။ မွန္တာကို မွန္တယ္လုိ႔
သိတယ္။ သိတဲ့အျပင္၊ အမွားလမ္းကို ေရွာင္၊ အမွန္လမ္းကို ေဆာင္တာသည့္္
သမၼာသဒၶါ ရိွတဲ့ သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာပါ။

(၅)ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ
ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ သစၥာတရားကို ေသခ်ာသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကို ေခၚတာပါ။
သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာဟာ တရားေတာ္ကုိ ယံုၾကည္တယ္။ တရားေတာ္ကို ဘယ္လုိယံုတာလည္း
ဆုိေတာ့ ရမ္းယံုတာမဟုတ္ဘဲ ခႏၶာသိနဲ႔ အေသအခ်ာ သိျပီး ယံုတယ္။ ထုိသို႔
သိတာကို ပညာဟု ေခၚပါတယ္။ သစၥာေလးပါးတရားေတာ္ကို အေသအခ်ာ ပညာသိနဲ႔ သိတဲ့
ဗုဒၶဘာသာ၊ ျဖစ္မႈပ်က္မႈေတြကို သိတဲ့ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာ ခႏၶာက
ျမင္တာလား ပညာကျမင္တာလားဆုိေတာ့ ပညာက ျမင္တာပါ။ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာပါ။
ဘုရားက မင္းတုိ႔ခႏၶာထဲမွာ ျဖစ္တာနဲဲ႔ ပ်က္တာပဲ ရိွတယ္ လုိ႔ ေဟာခဲ့ပါတယ္။
ဒါကို ကုိယ္တုိင္ သစၥာတရားေတာ္ကို ေသခ်ာသိျပီး က်င့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ျမင္တယ္။ ကိုယ္တုိင္ျမင္ေတာ့ ယံုၾကည္လာတယ္။ ယံုၾကည္တာက သဒၶါ၊
ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာက ပညာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သဒၶါနဲ႔ ပညာ သြားျပီး တြဲေနပါတယ္။
သဒၶါနဲ႔ ပညာဟာ တြဲလ်က္ပါတဲ့။
သဒၶါတရား မွန္မွန္ကန္ကန္ နဲ႔ သာ ၾကိဳးစားမယ္ဆုိရင္ အပါယ္ေလးပါးမွ
ကူးူေျမာက္ႏိုင္၏။
တုိ႔မွာ အပါယ္မ်ိဳးေစ့ေတြ၊ အပါယ္က်ေၾကာင္းကံေတြ လုပ္ထားတာရိွတယ္။
ဒါေတြကို ဘယ္သူမွ ၀င္တားလို႔ မရပါဘူး။ သူ႔ကိုတားခ်င္ရင္၊ သူ႔ကို
အက်ိဳးမေပးေစခ်င္ရင္ ဘာနဲ႔ ျဖတ္ရမလဲ ဆုိေတာ့ ဥာဏ္နဲ႔ ျဖတ္ရပါမယ္။ ဥာဏ္နဲ႔
ျဖတ္လုိက္လုိ႔ ျဖစ္ပ်က္မဂ္ဆုိက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွာ သဒၶါလည္း ပါတယ္၊
ပညာလည္း ပါပါတယ္။ ဒါသည္ သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါသည္။
သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာဟာ အထက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာပါ။


(ဒီဗုဒၶဘာသာငါးမ်ိဳး အေၾကာင္းကုိ အရွင္ေဇာတိသာရ(စဥ့္ကူး)
ေရးသားပူေဇာ္သည့္ မုိးကုတ္ျမိဳ ႔ ကုန္းျမင့္သာယာရပ္ ဓမရံသီရိပ္သာ ပဓာန
နာယက ကမ႒ာနစရိယ နယ္လွည့္ဓမၼကထိက ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ သုနႏၵ ေဟာၾကားေတာ္
မူအပ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာငါးမ်ိဳး ႏွင့္ သစာေလးပါး တရားေတာ္ စာအုပ္မွ ေကာက္ႏႈတ
္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အက်ယ္ကို သိလုိပါက ထုိစာအုပ္တြင္ထပ္ျပီး
ေလ့လာႏုိင္ပါေၾကာင္း။ အားလံုးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ ၾကပါေစ။

သင္႕ရဲ႕ဘ၀မွာ ေအာင္ၿမင္လိုလ်ွင္

လူတုိင္းသည္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ႀကိဳးစားေနၾကတယ္

ဒါေပမယ့္လူတုိင္းမေအာင္ျမင္ၾကဘူး။

ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ ကုိယ္အရင္သိေအာင္မလုပ္ၾကဘူး၊

ကုိယ့္နဲ႔သင့္ေတာ္တဲ႔အလုပ္၊ ကုိယ္ရရွိတဲ႔၀င္ ေငြကုိလည္း

မခ်ိန္တြယ္မစဥ္းစားတတ္ဘူး။

ေအာင္ျမင္လုိလ်င္အခ်က္(၄)ခ်က္ကုိ အရင္ၾကည့္ရေအာင္ --

(၁) စဥ္းစားပါ--

ဘာကုိစဥ္းစားရမွာလဲ ?

အခုငါဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနတာလဲ ? အခုငါသုံးေနတဲ႔ေငြဟာ

ငါ့ဘ၀နဲ႔ကုိက္ရဲ႔လား? ငါ့အလုပ္၀င္ေငြနဲ႔ကုိက္ရဲ႔လား?

ငါ့ဘ၀နဲ႔သင့္ေတာ္ရဲ႔လားဆုိတာကုိေပါ့၊

(၂) ႀကိဳးစားပါ --

ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္ကုိ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ

ကုိယ္လုပ္ရတဲ႔အလုပ္ကုိ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ရတယ္၊

ကုိယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေပါ့ ၊ ကုိယ္ကသူမ်ားဆီမွာလုပ္ရသည္ျဖစ္ေစ

ကုိယ္ပုိင္ျဖစ္ေစ

ႀကိဳးစားဖုိ႔လုိအပ္တယ္ အဓီကကေတာ့ သူမ်ားအလုပ္ဆုိရင္ပုိၿပီးေတာ့အေရးႀကီးတယ္၊

( ႀကိဳးစားသူအတြက္အခြင့္ေရးဟာ မလြဲမေသြေရာက္လာမဲ႔ အရာပါပဲ )

(၃) ယုံၾကည္ေအာင္ေနပါ --

ကုိယ္ကအလုပ္သမားျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္၇ွင္ျဖစ္ျဖစ္

ကုိယ့္ရဲ႔အႀကီးအကဲ ကုိယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားေတြရဲ႕႕ယုံၾကည္မႈကုိ

ရဖုိ႔လုိအပ္တယ္ အဓိက၊ကေတာ့ ကုိယ္စိတ္ကုိကုိယ္က ယုံၾကည္ေနဖုိ႔လုိအပ္တယ္

အလုပ္ရွင္အမ်ားစုဟာ ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႔ပဲတည္ေဆာက္တာမ်ားတယ္ ဒါေၾကာင့္

ကုိယ္ရဲ႔ ဂတိ္ကုိ မဖ်က္ဆီးပါနဲ႔ ကုိယ္မေပးနိဳင္တဲ႔ဂတိကုိလည္း မေပးနဲ႔

ေပးၿပီး၇င္လည္းတည္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔အေ၇းႀကီးတယ္ ဒါမွယုံၾကည္မွာေလ ၊

(၄) မ်က္ႏွာထားကုိ ျပင္ပါ -

ကံ ျခင္းတူလွ်င္ ဥာဏ္ရွိသူက အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ ဥာဏ္ျခင္းတူလွ်င္

 ၀ိရိယရွိသူက အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ ၀ီရိယရွိသူျခင္းတူလွ်င္ စည္းကမ္းရွိသူက

အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ စည္းကမ္းရွိသူျဖင္းတူလွ်င္ ေစတနာရွိသူက

အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ ေစတနာရွိသူျခင္းတူလွ်င္ ရုိးသားေျဖာင့္မတ္သူက

အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ ရုိးသားေျဖာင့္မတ္သူျခင္းတူလွ်င္ အေျပာခ်ိဳသာသူက

အၿမဲအႏုိင္ရတယ္၊ အေျပာခ်ဳိသာဖုိ႔ဆုိရင္ မိမိမ်က္ႏွာအမ်ားႀကီးမူတည္တယ္ေလ

ခ်ုိသာတဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ေျပာဆိုဆက္ဆံရင္(50%)က အလုိလို ေအာင္ျမင္ၿပီးသားပါ။

အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔လူဟာ က်ရႈံးသည္ျဖစ္ေစ ၊ ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ ၊ ဂဳဏ္ယူေနရမယ္

၊ က်ရႈံးမွာေၾကာက္လုိ႔ အလုပ္ကုိ မလုပ္ေတာ့ဘူးဆုိရင္

ဘာမွလဲျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးေလ ၊ ´´သစ္ပင္ျမင့္ေလ ေလတုိက္ခံရေလ´´ တဲ႔

ေလဆုိတဲ႔ေလာကဓံကုိ ေၾကက္ေနရင္ ကမၻာ့အခ်မ္းသာဆုံးပုဂၢဳိလ္ဆုိတာ

ေပၚလာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ ၊ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ေအာင္ေမြးျမဴရမယ္ ၊

ကုိယ္က်ရႈံးခဲ႔ရင္ေတာင္ ဘာေတြပဲရႈံးရႈံး အဲဒီအရႈံးထဲက အျမတ္ကုိ

ရွာေဖြတတ္ရမယ္ေလ ၊ ကုိယ္လုပ္လုိက္တဲ႔အမွား ကဘာလဲ ေနာက္တခါ

ဘယ္လုိမမွားေအာင္လုပ္ရမလဲဆုိတာကုိ ေလ့လာေနရမယ္ ဘာေၾကင့္လဲဆုိေတာ့

အရႈံးဆုိတာ အၿမဲမွ မဟုတ္တာ ရႈံးတယ္ဆုိတာ အမ်ားအားျဖင့္ေငြေက်းပါပဲ၊

ဒါေၾကာင့္စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔ ၊ စိတ္ဓာတ္က်တယ္ဆုိတာ လူညံ႔ေတြအလုပ္ပါ ၊

ေငြေက်းရႈးတယ္ဆုိတာ အေသးအမႊားပါပဲ ေငြေက်းဆုိတာျပန္ရွာလုိ႔ရတဲ႔အရာပဲေလ ၊ အဓိက

ကေတာ့စိတ္ဓာတ္ မက်ဖုိ႔ပဲ စိတ္ဓာတ္က်ရင္ေတာ့ မင္းဘ၀ဟာ

ေရစုံေျမာၿပီသာမွတ္ေတာ့ ၊ ဒီဂရီေတြရသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ အခုေလာေလာဆယ္

ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္ေနသည္ျဖစ္ေစ စိတ္ဓာတ္သာက်ေနရင္ အဲဒီလူရဲ႔ဘ၀ဟာ

လုံး၀ဆုံးရႈံးေနၿပီေလ ၊ ကုိယ္ကစိတ္ဓာတ္က်ေနရင္

ကုိယ္စိတ္ဓာတ္က်ေနသည့္အတြက္ ကုိယ္မွာစိတ္ခ်မ္းမႈဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ

မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ၊ ေငြေၾကးေအာင္ျမင္ဖုိ႔ဆုိရင္ ကုိယ့္စိတ္ကုိ

ၾကည္ေနဖုိ႕လည္းအေရးႀကီးတယ္ေလ။

လူ႕ဘ၀ဆုိတာ

(၁) စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔

(၂) စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔

(၁) စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔

ကုိယ္စိတ္ခ်မ္းသာေနရင္ ကုိယ္လုပ္တဲ႔အလုပ္ကလဲ

အဆင္ေျပေနမွာပဲေလ အဆင္ေျပမွလဲ စိတ္ကခ်မ္းသာမွာမဟုတ္လား ?

ဘ၀ဆုိတာက တစ္ခါတေလ အရမ္းကုိပ်င္းစရာေကာင္းတယ္

ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္ လုပ္ခ်င္တာေတြမလုပ္ရနဲ႔ေပါ့

ဒါေပမဲ႔လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ တာ၀န္ဆုိတာလဲရွိစၿမဲ မဟုတ္လား ?

ကုိယ္ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ႔အလုပ္ကိုေတာ့

ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ရမွာဟာ လူ႕ဘ၀ရဲ႔တာ၀န္ပါပဲ ၊

ဒါေၾကာင့္ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာမလုပ္ရရင္

လုပ္ရတဲ႔အလုပ္ကုိအေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္ေလ

အဲဒါဟာလူ႕အရည္အခ်င္းပဲေပါ့ ၊ အေရအတြက္ေတြဘယ္္ေလာက္မ်ား မ်ား

အရည္ခ်င္းမရွိ္လွ်င္ အဲဒီလူရဲ႕႕ဘ၀ဟာ ေအာင္ျမင္ဖု္ိ႔မလြယ္ပ ါဘူး ၊

ေနာက္ၿပီးစိတ္ဓာတ္ကုိလဲ မာေၾကာေအာင္ေလ့က်င့္ၾကရမယ္ ၊ ဥပမာေျပာရရင္

သူ႕အလုိလုိရွိေနတဲ႔ (အေပါက္မရွိတဲ႔) သစ္သားတစ္ခုဟာ သူထက္မာေၾကာတဲ႔သံ

နဲ႔ေတြ႕လွ်င္ ေနရာဖယ္ေပးၾကရတယ္ အဲဒါဟာဘာကုိျပသလဲဆုိရင္

မာေၾကာတဲ့အရာနဲ႔ေတြ႕ရင္ေပ်ာ့

ေျပာင္းတဲ႔အရာေတြဟာ အလုိလုိေနာက္ဆုပ္ၿပီးသားျဖစ္သြားၾကတယ္မဟုတ္လား?

ဒါဟာေလာက နိယာမပဲေလ ၊ ေနာက္ၿပီးဘယ္လုိလူမ်ိဳးဟာ ကုိယ္အေပၚေကာင္းတယ္

အေထာက္အပံ႔ရတယ္ဆုိတာကုိလည္း ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားတတ္ရမယ္ တစ္ခါတစ္ေလ

ကုိယ္ရဲ႕အႀကီးက်ယ္ဆုံးရန္သူဟာ ကုိယ္နဲ႔အနီးဆုံးလူျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ကုိယ္နဲ႔အနီးဆုံးလူေၾကာင့္ကုိယ္ဘ၀တုိးတတ္ႏုိင္သလုိ ကုိယ္ဘ၀ကုိ

တစ္စစီခ်ိဳးဖ်က္မဲ႔သူလည္းျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ၊

ျမန္မာစကားပုံကေတာ့ ``ကၽြန္ယုံေတာ့ တစ္ဖက္ကန္း သားသမီးယုံေတာ့

စုံလုံးကန္း´´ အဲဒါကုိယ္ပတ္၀န္းက်င္ ကုိယ္အနွီၤးအနားမွာ ရွိတဲ႔သူကပဲ

ကုိယ္ဘ၀ကုိ ဖ်က္ဆီးႏုိင္တယ္ဆုိတာပဲ ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္ ကုိယ္ကုိပဲ

ယုံၾကည္ဖုိ႔လုိတယ္ တစ္ခါတစ္ေလ

အေကာင္းဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ကုိယ့္ဘ၀ေျပာင္းလဲတတ္ပါတယ္ ဒါေပမယ္အဲဒါဟာ

အေထာက္ပံ႔မွ်သာပါပဲ

အဓိကကေတာ့ ကုိယ္ဟာကုိႀကိဳးစားရမွာပဲေလ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ

အေကာင္းအဆုိးကုိပဲ မွ်ေ၀ခံစားေပးလုိ႔ရတယ္ အဓိကကေတာ့

ကုိယ္သာကုိပဲမဟုတ္လား? ကုိယ္ေအာင္ျမင္၇င္ ကုိယ္ကအဓိကပဲခံစား၇တာ

က်န္တဲ႔မိဘသူငယ္ခ်င္းဆုိတာ အဖ်ားေလာက္ပါပဲ -- ငါ၀မ္းနည္းပါတယ္``

ဆိုတာေလာက္ပဲေျပာၾကမွာေလ ၊

တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ဟာကုိပဲခံစားရမွာပဲေလ မဟုတ္လား?

ေနာက္ထက္ ကုိယ့္ဘ၀ကုိ အႀကီးက်ယ္ဆုံးေသာအမွားကေတာ့ အခ်စ္ေနာက္ကုိ

လိုက္ခ်င္းပဲ ၊ ခ်စ္တယ္ႀကိဳက္တယ္ဆုိတာ ေကာင္းတဲ႔အရာတစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္

တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဲဒီၤအခ်စ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ပ်က္ရတဲ႔မိန္းကေလးေတြအမ်ားႀကီးပဲ ၊

အဓီကကေတာ့ ကုိယ္ကမိန္းကေလးျဖစ္ေနလုိ႔ပဲေလ၊

ေယာက္က်ားေတြဆုိတာ(ငါအပါအ၀င္ေပါ့) အခြင့္ယူခ်င္တတ္က်တယ္၊ ဒါကလဲ

ကုိယ္ဘက္ကျပဳမူဆက္ဆံတဲ႔အေပၚမွာလဲအမ်ားႀကီးမူတည္တယ္ေလ၊

ေနာက္တစ္ခုက မိန္းကေလးအမ်ားစုဟာ အလွအပႀကိဳက္ၾကတယ္ ဒါက သဘာ၀ပဲေလ

ဒါေပမယ့္ သဘာ၀ထက္လြန္ကဲရင္ေတာ့ ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ ကုိယ့္မွာရွိေနတာနဲပဲ

လွပေအာင္၀တ္ လွေအာင္ေနလုိ႕႔ရတာပဲ၊ အဲဒီလုိေနႏိုင္ေအာင္လဲႀကိဳးစားရမယ္၊

ကုိယ္မွာရွိတဲ႔ပုိက္ဆံထက္ ပုိၿပီးေတာ့လုိခ်င္ရင္ေတာ့

ဒုကၡေရာက္ဖုိ႔လမ္းကုိ ရွာသလုိျဖစ္ေနေတာ့မယ္၊

ေနာက္ဆုံးေအာင္ျမင္ဖုိ႔လုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ရတဲ႔၀င္ေငြ

ကုိယ့္မွာရွိတဲ႔၀င္ေငြ (၀င္ေငြ/ရေငြကုိ) ဘယ္လုိအသုံးခ်မလဲ

ဘယ္ေနရာမွာဘယ္လုိသုံးရမလဲဆုိတာ စဥ္းစားဖုိ႔လုိအပ္တယ္ လုိအပ္တာကုိလည္း

၀ယ္ဖုိ႔လုိအပ္သလုိ မ၀ယ္သင့္ေရွာင္ၾကဥ္သင့္တဲ့အရာေတြကုိလည္း

ေရွာင္ၾကဥ္ရမယ္ေလ ၊ အဓိကကေတာ့ အသုံးနဲ႔အျဖဳန္းကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ

နားလည္ဖုိ႔စဥ္းစားဖုိ႔လုိအပ္တယ္

ေနာက္တစ္ခုက က်မၼာေရးကုိလည္း ဂရုစုိက္ဖုိ႔လုိအပ္တယ္

ကုိယ္လုိအပ္တာေတြရဖုိ႔ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ဆုိရင္လဲ က်မၼာေရးကုိ

လုိက္စားဖုိ႔လုိအပ္တယ္ အဓိကကေတာ့ပုံမွန္အိပ္ ပုံမွန္စားေပါ့

ကုိယ္ကအၿမဲတမ္းထုိင္ၿပီးအလုပ္လုပ္၇တဲ႔သူဆုိရင္နံနက္ျဖစ္ေစ ညေနျဖစ္ေစ

လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔လုိအပ္တယ္

ကုိရီးယားစကားပုံလုိေျပာရရင္ေတာ့ `` ကုိယ္က်ရႈံးလဲက်ခဲ႔ရင္

အဲဒၤီလဲက်တဲ႔ေနရာကပဲ ကုိယ့္ဟာကုိ ထႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစား၇မယ္´´ ေနာက္ၿပီး

ကုိယ္က်၇ႈံးခဲ႔တာေတြကုိ ေမ႔ေဖ်ာက္ၿပီး ဘ၀သစ္ကုိ

ထူေထာင္ေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္ေလ၊

လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာရင္ အတိတ္ဆုိတာရွိစၿမဲပဲေလ

ဒါေပမယ့္ကုိယ့္၀ဘတုိးတတ္ခ်င္ရင္ေတာ့

အဲဒီမေကာင္းခဲ႔တဲ႔အတိိတ္ေတြအားလုံးကုိ ေမ့ေဖ်ာက္ၿပီး အခုလက္ရွိဘ၀ကုိ

ေသေသခ်ာခ်ာႀကိဳးစားၿပီးဘ၀ကုိတည္ေဆာက္ၾကပါ............

လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕

တကယ္ဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕

(၁) ငါဟာ ငါ႔ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ႔သူ ျဖစ္တယ္။

ငါ႔မိသားစုဘ၀မွာလည္း အေရးပါတဲ႔သူ ျဖစ္တယ္။ ငါ႔အသုိင္းအ၀ိုင္းမွာလည္း

အေရးပါတဲ႔သူ ျဖစ္တယ္။ ဘာေတြ လုပ္ေပးႏုိင္လုိ႔ အေရးပါတာလဲ။ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား

လုပ္ေပးႏုိင္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေလးေတြကို ငါ

ေျပာႏုိင္တယ္။ တစ္ခါတေလ ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ႔အကူအညီ ေပးႏုိင္တယ္။ ငါ႔ေၾကာင္႔

နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရေစခ်င္တယ္။ ငါ႔ဘ၀မွာ ငါဟာ အေရးအပါဆံုးလူ

မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူက ငါ႔ဘ၀မွာ အေရးအပါဆံုး ျဖစ္မလဲ။ ငါဟာ ဘာမွ အသံုးမက်တဲ႔သူလုိ႔

ငါ႔ကိုယ္ငါ သေဘာထားရင္ဘယ္လိုလုပ္ စိတ္ခ်မ္းသာမလဲ။ ဘယ္လုိလုပ္ စိတ္အားတက္မလဲ။

(၂) ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးမိေအာင္ သတိထားတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္

ဒုကၡေပးေနၾကရင္ ဒီီေလာက္လူေတြမ်ားတဲ႔ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ေနလုိ႔ ျဖစ္ေတာ႔မလဲ။

ဒါေၾကာင္႔ စိတ္ခ်မ္းသာမႈမေပးႏုိင္ရင္ ရွိပါေစေတာ႔ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတာ႔ မေပးမိေအာင္

သတိထားပါတယ္။

(၃) ဒီေန႔ဟာ အေရးအၾကီးဆံုးေန႔ပဲ။ ဒီေန႔ကို တန္ဖုိးထားမွ ေန႔တုိင္း

တန္ဖုိးရွိတဲ႔ေန႔ ျဖစ္မယ္။ ေန႔တုိင္း တန္ဖုိးရွိတဲ႔ေန႔ျဖစ္မွ ငါ႔ဘ၀ဟာ

တန္ဖုိးရွိတဲ႔ဘ၀ျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဒီေန႔ တန္ဖုိးရွိတာ လုပ္မယ္။ ပညာရွာမယ္။

မိတ္ေဆြေကာင္းရွာမယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနမယ္။ ေမြးေန႔မွာ Happy Birth Day

ေပ်ာ္ရႊင္စရာေမြးေန႔လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေန႔တုိင္း အဲဒီလုိ

ေပ်ာ္လုိ႔ မျဖစ္ဘူးလား။ မျဖစ္ႏုိင္စရာအေၾကာင္း ဘာရွိသလဲ။ ေန႔တုိင္း ေမြးေန႔လုိ႔

သေဘာထားမယ္။

(၄) ဒီေန႔လုပ္ရမယ္႔ အလုပ္ေတြကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။ လူေတြကို

အေကာင္းဆံုးသေဘာထားနဲ႔ ဆက္ဆံမယ္။ ငါနဲ႔ေတြ႔ရတဲ႔ လူေတြဟာ ငါ႔လုိပဲ ဘ၀ကို

ရုန္းကန္ျပီး ေနသြားၾကတယ္။

(၅) ကိုယ္တတ္ႏုိင္တာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စိတ္ပါလက္ပါ၊ ရုိးရိုးသားသား

ေစတနာနဲ႔ လုပ္မယ္။ မတတ္ႏုိင္တာကို မတတ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ သေဘာထားမယ္။ အဲဒီလုိ

မတတ္ႏုိင္တဲ႔ အတြက္ေၾကာင္႔ စိတ္ဆင္းရဲမခံဘူး။

(၆) ဒီေန႔ အကူအညီလုိတဲ႔ ငါ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို အကူအညီေပးမယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ

တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အကူအညီေပးျပီးေနသြားမွ အားလံုး အဆင္ေျပမယ္။ ငါကလည္း

ဘယ္သူ႔ကိုမွ အကူအညီမေပးဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွလည္း အကူအညီ မယူဘူး ဆုိျပီး ေနလုိ႔

မျဖစ္ဘူး။

(၇) ငါ ခင္သလို ငါ႔ကို မခင္ၾကဘူးလုိ႔ အျပစ္ မတင္ဘူး။ သူတုိ႔ မခင္တာဟာ ငါ႔အတြက္

စိတ္ဆုိးစရာ မဟုတ္ဘူး။

(၉) ဒီေန႔ဟာ ငါ တကယ္ေနရတဲ႔ေန႔ပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဟာ အျပင္မွာ

မရွိဘူး။ အတိတ္မွာ မရွိဘူး။ အနာဂတ္မွာ မရွိဘူး။ အခု ပစၥဳပၸာန္မွာပဲ ရွိတယ္။

ငါ႔ကိုယ္ကိုငါ ေက်နပ္ေနတယ္။ ငါ႔ဘ၀ကိုငါ ေက်နပ္ေနတယ္။ ငါ႔စိတ္ခ်မ္းသာမႈဟာ

ငါ႔တာ၀န္ပဲဆိုတာ ငါသိတယ္။ ငါစိတ္ခ်မ္းသာေနမွ ငါနဲ႔ေတြ႔ရတဲ႔သူေတြကို

စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေပးႏုိင္မယ္။ အနည္းဆံုးေတာ႔ ငါ႔အျပံဳးဟာ လႈိက္လွဲတဲ႔အျပံဳး

ျဖစ္ေစရမယ္။

(၁၀) ငါဟာ ငါ႔ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြျဖစ္ႏုိင္သလုိ အဆိုးဆံုးရန္သူလည္း

ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သူမ်ားက ငါ႔ကို ေနရာမေရြး အခ်ိန္မေရြး ဒုကၡမေပးႏုိင္ဘူး။

ငါ႔စိတ္ကိုငါ မထားတတ္ရင္ အခ်ိန္မေေရြး ေနရာမေရြး စိတ္ဆင္းရဲႏုိင္တယ္။

ငါ႔စိတ္ကို ငါသိလုိ႔ စိတ္ထားတတ္ရင္လည္း ေနရာမေရြး အခ်ိန္မေရြး

စိတ္ခ်မ္းသာႏုိင္တယ္။

(၁၁) ဘယ္လုိသေဘာထားရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္။ ဘယ္လုိေတြးရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္။

ဘာလုပ္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ေပါင္းရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆုိတာကို အျမဲ

ေလ႔လာရမယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ႔ သူေတြကို ေလ႔လာမယ္။ အဆင္ေျပေနတဲ႔သူေတြကို ေလ႔လာမယ္။

(၁၂) ကိုယ္႔ဘ၀ ကိုယ္႔ေနရာ ကိုယ္႔အေျခအေနကို ဘယ္သူနဲ႔မွ မလဲခ်င္ဘူး။ လဲခ်င္ေနရင္

စိတ္ဆင္းရဲေနတယ္။ ငါ႔ဘ၀ကို ငါ ေက်နပ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ဘ၀နဲ႔မွ မလဲႏုိင္ဘူးဆုိရင္

စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။

(၁၃) ကိုယ္႔ကို သူမ်ား ခ်ီးမြမ္းတဲ႔အခါ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒါ

သိပ္အေရးၾကီးတယ္လုိ႔ သေဘာမထားဘူး။ ခ်ီးမြမ္းတာခံရဖုိ႔ မလုပ္ဘူး။ ကိုယ္

စိတ္၀င္စားတာ၊ ကိုယ္၀ါသနာပါတာ၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္တယ္။ ခ်ီးမြမ္းရင္

ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ငါလုပ္တာကို ခ်ီးမြမ္းမွာလား၊ ကဲ႔ရဲ႕မွာလားလုိ႔

မေတြးဘူး။

(၁၄) ေငြ ဘယ္ေလာက္လုိခ်င္တယ္လုိ႔ မေတြးေတာ႔ဘူး။ ဒီအလုပ္လုပ္ရင္

ေငြဘယ္ေလာက္ရမလဲလုိ႔ မေတြးဘူး။ ဒီအလုပ္ကို ခ်စ္လုိ႔ လုပ္တယ္။

(၁၅) ကိုယ္႔စိတ္မွာျဖစ္တဲ႔ ခံစားမႈနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ဘယ္သူ႔မွာမွ တာ၀န္မရွိဘူး။

ငါ႔စိတ္ကိုငါ ခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏုိင္တယ္။ ငါ႔စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို သူမ်ား

ဖ်က္ဆီးလုိ႔ မရဘူး။ ငါစိတ္မခ်မ္းသာရင္ အဲဒါ ဘယ္သူ႔မွာမွ တာ၀န္မရွိဘူး။

ငါ႔စိတ္ခ်မ္းသာမႈဟာ ငါ႔တာ၀န္ပဲ။ ငါဒုကၡေရာက္တာ သူတုိ႔ေၾကာင္႔လုိ႔ ေတြးသလား။

အဲဒီလို ေတြးေနရင္ စိတ္ဆင္းရဲေနတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ႔သူ မျဖစ္ေသးဘူး။

ငါ႔စိတ္မွာျဖစ္တဲ႔ ခံစားမႈအတြက္ ငါ႔မွာပဲ တာ၀န္ရွိတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ

အျပစ္တင္ဖုိ႔မလုိဘူး။ အဲဒီလို သေဘာထားကို ျပတ္ျပတ္သားသား ထားႏိုင္တဲ႔သူဟာ

စိတ္ခ်မ္းသာတဲ႔သူ။ ငါ႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။ ငါ႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္

မလုပ္ၾကနဲ႔လုိ႔ ေျပာတဲ႔သူဟာ စိတ္ဆင္းရဲေနတဲ႔သူ။

စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနတတ္သူေတြမွာ ရွိတဲ႔ အခ်င္းအရာ လကၡဏာေတြဟာ ဘာေတြလဲ။

စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္တဲ႔သူဟာ-

Boldness: သတၱိရွိတယ္။ ဆံုးျဖတ္ရဲတယ္။ ေျပာရဲတယ္။ လုပ္ရဲတယ္။

Brightness: အသိဥာဏ္ ေတာက္ေျပာင္တယ္။

Cheerfulness: ရႊင္လန္းတယ္။

Common sense: ပင္ကုိယ္ဥာဏ္ရွိတယ္။

Confidence: ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိတယ္။

Control: မိမိကိုယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တယ္။ အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္တယ္။

Enthusiasm: စိတ္အားထက္သန္တယ္။ တက္ၾကြတယ္။

Forgiveness: ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္တယ္။

Friendliness: ခင္ခင္မင္မင္ ဆက္ဆံတတ္တယ္။

Gratitude: ေက်းဇူးသိတတ္တယ္။ တန္ဖိုးထားတတ္တယ္။ အသိအမွတ္ျပဳတယ္။

Joyousness: ၾကည္လင္ရႊင္လန္းတယ္။

Kindness: ၾကင္နာတတ္၊ ညွာတာတတ္တယ္။

Mental fitness: စိတ္ဓာတ္ ၾကံ႕ခိုင္တယ္။

Optimist: အေကာင္းျမင္တယ္။ အျဖစ္ကိုျမင္တယ္။ အျပဳသေဘာရွိတယ္။

Patience: စိတ္ရွည္တယ္။ ေစာင္႔ထိန္းႏုိင္တယ္။

Peacefulness: စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းတယ္။

Power: စိတ္စြမ္းအားၾကီးတယ္။

Productiveness: အလုပ္မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္တယ္။

Wisdom: ဥာဏ္ပညာရွိတယ္။

ဒီစာေလးက ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက တရားေတြထဲကပါပဲ အားလံုးအတြက္ေ၀မွ်ေပးတာပါ။

--

ကမၻာေလာကႀကီးအတြင္း၌ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱ၀ါေတြအားလုံး

ဆႏၵႏွင့္ဘ၀တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ႏိူင္ၾက ပါေစလို႔ဆုမြန္ေခၽြ လိုက္ပါရေစ။

ဗုဒၶဘာသာႏွင္႕ ကိုးကြယ္ယုံၾကည္မွူ

ေမး ။ ။ Wanna —ကြၽန္ေတာ္ေမးခြန္းေလး

နည္းနည္းေလာက္ေမးခ်င္ပါတယ္…အျခားဘာသာ၀င္မ်ား အေနျဖင့္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ

တြင္ယံုၾကည္ျခင္းမရွိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ အပယ္သြားႏိုင္ပါသလား။ သို႕မဟုတ္..

အျခားဘာသာ၀င္မ်ားသည္ နဂိုကတည္းက ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ကို

ယံုၾကည္ျခင္းမရွိသျဖင့္ … မယံုၾကည္ျခင္းေၾကာင္ျဖစ္ေပၚေသာ အကိ်ဳးကို

ခံစားရျခင္း မရွိႏိုင္ ပါသလား။

ေျဖ ။ ။ ဗုဒၶဘာသာကို ကမၻာက Religion လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဘာသာေတြနဲ႔

မေရာေထြးလိုက္ပါနဲ႔ ။ Religion ဆိုတာက ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ျခင္းနဲ႔

ဆုေတာင္းျခင္းကို အေျခခံပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာက က်င္႔စဥ္ဆိုတာပါေနတယ္။

ဘယ္သူက်င္႔က်င္႔ က်င္႔တာနဲ႔ ထူးျခားေစတဲ႔ ဓမၼတရားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဘုရားရွင္ကို ဖူးရရံု ၊ နဲ႔ ဘုရားရွင္ကို ယံုၾကည္ေနရံုနဲ႔

အပယ္လြတ္မယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ္ျပဳတဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ၊ အကုသိုလ္

မေကာင္းမႈေတြ က သာ ကိုယ္႔ကို ဆံုးျဖတ္ေပးပါလိမ္႔မယ္။ ဘုရားနဲ႔

ညီအကိုလဲေတာ္ ၊ ေယာက္ဖလဲျဖစ္ ၊ ဘုရားကို သက္ရွိထင္ရွားဖူးေတြ႔ရတဲ႔ ေဒ၀ဒတ္

အ၀ီစိ က်ရတာ ၊ ပုထုဇဥ္ေတြထဲမွာ ဘုရားရွင္ကို ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္သူ ၾကည္ညိဳ

တဲ႔ အရာမွာ အျမတ္ဆံုးပါလို႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ခ်ီးက်ဴးရတဲ႔ အဇာတသတ္

သူျပဳတဲ႔ ပိတုကာရက ကံေၾကာင္႔ အပယ္ ေလာကႏၲရိတ္ငရဲက်ရတာေတြ ဟာ သာဓကေတြ

ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ျဖစ္၊ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အစၥလာမ္ျဖစ္ျဖစ္ ၊ လူၾကီးျဖစ္ျဖစ္၊

ကေလးျဖစ္ျဖစ္ ငရုတ္သီးစားရင္ စပ္မွာပဲ ၊ သၾကားစားရင္ ခ်ိဳမွာပါပဲ ။

ဒိလိုပဲ ကုသိုလ္လုပ္ရင္ ေကာင္းမႈအက်ိဳးခံစားရမယ္။ အကုသိုလ္လုပ္ရင္ေတာ႔

မေကာင္းမႈအက်ိဳးခံရမွာပါပဲ ။ ဒီေတာ႔ ေကာင္းမႈဆိုတာဘာလဲ ၊

မေကာင္းမႈဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းလင္းေဟာေျပာမႈမွာ ဗုဒၶဘာသာက

အရမ္းကို စနစ္က်တယ္။

သီတဂူဆရာေတာ္ ကို အေမရိကန္က ပေရာဖက္ဆာၾကီးတစ္ဦးက တရားပြဲအျပီးမွာ

အခန္းထဲပင္႔ ၊ တံခါးကို ပိတ္ျပီး ေမးတာ ဒီေမးခြန္းပဲ ။ ေကာင္းမႈဆိုတာ

ဘာလဲ ။ မေကာင္းမႈဆိုတာဘာလဲ တဲ႔ ။ သူ႔ကို ဒါေတာင္မသိဘူးလားလို႔

ဗုဒၶဘာသာေတြက ေလွာင္မွာဆိုးလို႔ တံခါးပိတ္ျပီးေမးရတာပါတဲ႔ ။

ေကာင္းမႈဆိုတာ ဗုဒၶအလိုအရ ပုညၾကိယာ၀တၴဳ (၁၀)ပါး ၊ မေကာင္းမႈကေတာ႔

ဒုစရိုက္(၁၀)ပါးပဲေပါ႔ ။

ဒီေတာ႔ ႏိုင္ငံျခားသာသနာျပဳခရးီေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျပီးမွာ

တရားက်င္႔စဥ္ေတြ သင္ေပးမယ္လို႔လဲ မရွိပါဘူး။ World Buddhist Summit

(၂၀၀၅) အျပီးမွာ အီရန္က မြတ္စလင္ေတြ သင္ခိုငး္တုန္းကလဲ စစ္ကိုင္းမွာ

သင္ေပးတာပါပဲ ။ စိတ္ရဲ႔ စစ္မွန္တဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို လိုခ်င္ရင္

ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္က်င္႔လို႔ ရပါတယ္။

ဗုဒၶ ဆိုတာကို ဆံုးမသူ (ဆရာ) အျဖစ္သာ နားလည္ရပါတယ္။ တန္ခိုးရွင္ ၊

ဖန္ဆင္းရွင္ဆိုတာနဲ႔ ကြာပါတယ္ ။ သူက ဒုကၡအားလံုးတကယ္ခ်ဳပ္တာဟာ

နိဗၺာန္ျဖစ္တယ္၊ ဒီနိဗၺာန္ကို အသက္ရွင္လ်က္မွာပဲ လက္ေတြ႔ေရာက္ေအာင္ဘယ္လို

သြားလို႔ ရတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပတယ္ ။ သြားခ်င္သူေတြ အတြက္ မဂၢင္ေဖာင္ဆိုတဲ႔

လမ္းစဥ္(၈)ပါးခ်မွတ္ေပးတယ္ ။ ျပီးေတာ႔ သြားတဲ႔ ခရီးမွာ ဒီေကြ႔မွာ

အတားအဆီးကို ဒီလိုေက်ာ္ပါ ၊ ဟိုေကြ႔မွာ ဟိုလိုေက်ာ္ပါ စသည္

စနစ္တက်သင္ၾကားေပးတယ္။ လက္ရွိဘ၀မွာတင္ နိဗၺာန္ဆိုတာကို ျမင္ရေအာင္

က်င္႔ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ မဂၢင္ေဖာင္ ကို ေပးႏိုင္တဲ႔ ဗုဒၶရဲ႔ ပညာ ရယ္၊

အက်င္႔သီလပိုင္းရယ္ကို ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ေလးစားၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ သူ႔ကို

ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ ဒီမဂၢင္ေဖာင္ကို စီးျပီး သြားရာမွာ ေလွာ္ခတ္ဖို႔၊

အတားအဆီးေတြမွာ ဗုဒၶေျပာသလို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ကေတာ႔ မိမိကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာ

ဆိုတာပါပဲ ။

ဒါေၾကာင္႔ ဗုဒၶဘာသာမွာ မိမိကိုယ္သာ ကိုးကြယ္ရာ ဆိုတာတစ္ခု အေရးပါေနတယ္။

ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္ယံုနဲ႔ ကိစၥျပီးျပီလို႔ လက္ခံသူေတြအတြက္ ဒီ အခ်က္က

ရႈပ္သြားေစတယ္။

ေနာက္တစ္ခု ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို မယံုၾကည္ဘဲ က်င္႔ရင္လဲ

နည္းမွန္ေအာင္လိုက္က်င္႔လို႔ကေတာ႔ တရားထူးကို ရႏိုင္ပါတယ္။ သႏိၵ႒ိေကာ ၊

ဧဟိိပသိေကာ စတဲ႔ တရားဂုဏ္ေတာ္မ်ားက ဒီအခ်က္ကို သက္ေသျပဳပါတယ္။

အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ မာအတ္ ဘုရားေက်ာင္းက ေရွးေဟာင္းခရစ္ယာန္ၾကီးေတြဟာ

သမထက်င္႔စဥ္ေတြကို သီဟိုရ္ကေနသင္ျပီး က်င္႔ၾကတယ္။

ေလလံုအိမ္ေတြမွာေတာင္ေနျပီး သမာဓိေကာင္းေကာင္းရေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတယ္။

အေတာ္ဆံုး ဖာသာၾကီးေတြ ကမၻာ(၄၀) အထိ ေရွ႔ ၊ေနာက္ ဘ၀ေတြကို

ျမင္ႏိုင္ေၾကာင္း သက္ေသျပႏိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔ ကမၻာစပံ ု ၊ ပ်က္ပံု

ေတြ႔၇တယ္။ သိရတယ္။ကမၻာစျဖစ္လာေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဖန္ဆင္းရႈင္ ဘုရားသခင္ကို

ရွာမေတြ႔ေၾကာင္႔ေတာ႔ ၀န္ခံရတယ္။ ( The Supreme Science of The BUddha by

Egerton C. Baptist) ဒီစာအုပ္မွာ ပါပါတယ္။သူတို႔ ကမၻာ(၄၀) ကို

ေက်ာ္ျပီးျမင္ခ်င္ၾကတယ္။ မရဘူး။ သီဟိုရ္မွာ ျပန္သြားေမးတယ္။

သီဟိုရ္ဆရာေတာ္ေတြက အေထာက္အထားနဲ႔ ရွွင္းျပရတယ္။ ကိေလသာမကင္းလို႔ပါတဲ႔ ။

သူတို႔ ရတဲ႔ အဘိဥာဥ္ဟာ အရွင္အႏုရုဒၶါ ရဟႏၲာမျဖစ္ခင္ရတဲ႔

စြမ္းအားျဖစ္ေနျပီေနာ္ ။ သိပ္ေတာ္ၾကတယ္ ။ ဒီမွာၾကည္႔ရင္ ဘုရားရွင္

မရွိေတာ႔ ေပမယ္႔ သူေဟာခဲ႔ သင္ၾကားခဲ႔တာေတြကို ဗုဒၶဘာသာမ၀င္ပဲ က်င္႔လဲ

ရတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနတယ္။

ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာေတြက ဒါန ၊ သီလ ၊ ဘာ၀နာ ဒီလို အစဥ္နဲ႔ လုပ္တယ္။

အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြက ဘာ၀နာ ၊သီလ ၊ ဒါန နဲ႔ လုပ္တယ္။ ဘာ၀နာလုပ္ၾကည္႔တယ္

သေဘာက်ျပီးမွ ဗုဒၶဘာသာကို ၀င္တယ္။ သီလေဆာက္တည္တယ္။ လွဴတာကို ေနာက္ဆံုးမွ

လုပ္တယ္။ ဖားေအာက္ေတာရမွာ တရားက်င္႔သြားတဲ႔ အေမရိကန္ ေက်ာင္းသားဆိုရင္

ဗုဒၶဘာသာမ၀င္ပါဘူး။ ေက်ာင္းမွာေနျပီး သမထေတြ လုပ္တယ္ နတ္၊ျဗဟၼာ

၊ျပိတၲာေတြကို သူ႔ဟာသူျမင္ရေအာင္ ၾကိဳးစားက်င္႔တယ္။ စ်ာန္ သမာပတ္ကို

ေကာင္းေကာင္းႏိုင္ျပီ၊ (၃၁)ဘံုကို လက္ခံႏိုင္ျပီးမွ ဘာသာေျပာင္းပါတယ္။

ဒီေတာ႔ ဗုဒၶဘာသာဟာ ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာနဲ႔မျပီးပါဘူး။ က်င္႔မွ ရတယ္။ က်င္႔ရင္

ဘယ္သူမဆို ရႏိုင္ပါတယ္။ ကုသိုလ္ကို လုပ္ရင္ အားလံုး ေကာင္းမႈ စံစားရမယ္။

အကုသိုလ္ကို လုပ္ရင္ အားလံုး မေကာင္းမႈ ခံစားရမယ္။ ကံ နဲ႔ ကံ၏ အက်ိဳး ၊

ကံ နဲ႔ ၀ဋ္ေတြကို ဘယ္သူမွ မလြန္ဆန္ႏိုင္ေၾကာင္း ကိုလဲ ေတာ္ေတာ္

ေရးထားျပီးသားမို႔ ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ ။

့့့့့

--

ကမၻာေလာကႀကီးအတြင္း၌ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္၊ သတၱ၀ါေတြအားလုံး

ဆႏၵႏွင့္ဘ၀တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ႏိူင္ၾက ပါေစလို႔ဆုမြန္ေခၽြ လိုက္ပါရေစ။

လုိခ်င္တာေတြ ၿဖစ္ေၿမာက္ေစဖို႕(which you wish)

တစ္ခါက


ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ပညာရွိၾကီးလို လူေတြ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ “ ဆိုကေရးတီး ”
ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ သူ႕ရင္ထဲမွာ လိုခ်င္ျဖစ္ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ႔ ကိစၥတစ္ခု
ျပင္းျပင္ျပျပ ရွိေနတယ္။ ဒါကေတာ႔ သူက လူအမ်ားေျပာေနတဲ႔ ပညာရွိၾကီး
တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ လူအမ်ား ပညာရွိၾကီးလို႕ လူေတြေျပာတဲ႔
ဆိုကေရးတီး ဆီကေန ပညာရွိျဖစ္နည္း ေတာင္းဖို႔ သူထြက္လာတယ္။


ဒါနဲ႔ သူ ဆိုကေရတီး ၾကီးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ႔ သူ ခရီးေရာက္မဆိုက္ပဲ
သူလိုခ်င္တာကို တန္းေမးလိုက္တယ္. .


“ ဆရာၾကီး ဆိုကေရးတီး ခင္ဗ်ား။ ဆရာၾကီးကို လူေတြက ပညာရွိၾကီးလို
ေခၚၾကပါတယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီးလို ပညာရွိ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ပညာရွိျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို
ညႊန္ၾကားေပးပါ ခင္ဗ်ား။ ”


လို႔ သူက ေတာင္းဆိုတယ္။ ဒီေတာ႔ ဆိုကေရးတီးက သူ႕ကို ေသခ်ာ
စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည္႔ျပီး ဘာမွ မေျပာပဲ တစ္ဖက္ကို လွည္႔ျပီး
ထြက္သြားတယ္။ ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလးကလည္း ဘာမွ မသိပဲ . . .


“ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ပညာရွိျဖစ္နည္း သင္ေပးပါလား ဆရာၾကီး။ ”


လို႔ ေျပာရင္း ဆိုကေရးတီး ထြက္ခြာသြားရာကို ေနာက္က လိုက္သြားသတဲ႔။
ဆိုကေရးတီးကလည္း ေကာင္ေလးကို လံုးဝ မလွည္႔ၾကည္႔ပဲ ။ သူ႕ဖာသာသူ ေအးေဆးစြာ
လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ထြက္သြားတယ္။ ေကာင္ေလးကလည္း သူ ပညာရွိျဖစ္ခ်င္တာဆိုေတာ႔
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ဆိုကေရးတီး တစ္ခုခု ေျပာလိမ္႕မယ္ အထင္နဲ႔ ေနာက္က
လိုက္သြားခဲ႔တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆိုကေရးတီးက ေရွ႕ကေလွ်ာက္ ေကာင္ေလးက
ေနာက္ကလိုက္နဲ႔ သူတို႔ ျမစ္ကမ္းစပ္နားကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။


ဒီမွာ ဆိုကေရးတီးကလည္း ေကာင္ေလးရွိေနတဲ႔ ေနာက္ကို လံုးဝ လွည္႔မၾကည္႔ပဲ
ျမစ္ထဲကို ဆင္းသြားတယ္။ ဒီေတာ႔ ေကာင္ေလးကလည္း ဘုမသိ ၊ ဘမသိနဲ႔ ဆိုကေရးတီး
ဆင္းသြားရာ ျမစ္ထဲကို ဆင္းလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ျမစ္ေရ ရင္ဘတ္ေလာက္နစ္တဲ႔
ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ ဆိုကေရးတီးက ဘာမွေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ေကာင္ေလးဘက္ကို
လွည္႔ျပီး ေကာင္ေလးကို ဂုတ္ကေနဆြဲျပီး ျမစ္ေရထဲ ဆြဲႏွစ္လုိက္တယ္။


ရုတ္တရက္ဆိုေတာ႔ ဆိုကေရးတီး က ဒီလိုလုပ္မယ္ လို႔ မထင္ေတာ႔ ေကာင္ေလး
အလစ္မိျပီး ဆိုကေရးတီး လက္ထဲမွာ “ ဝူးဝူး ဝါးဝါး “ နဲ႔ ေရထဲမွာ
အႏွစ္ခံေနရတယ္။ ခဏေနေတာ႔ ဆိုကေရးတီးက ေကာင္ေလးကို ေရထဲကေန ႏွစ္ထားရကေန
ေရေပၚျပန္ေဖာ္ေပးလိုက္ေတာ႔ ေကာင္ေလးက ေရမြန္းျပီး သူ႕အသက္ကို
လုျပီးရွဴေနရတယ္။ ေကာင္ေလး ဒီလို အသက္ရွဴေနတုန္းပဲ ဆိုကေရးတီးက
ေကာင္ေလးကို ေရထဲ ေနာက္တစ္ခါ ဆြဲႏွစ္လိုက္တယ္။


ဒါနဲ႔ ေကာင္ေလးလည္း ဆိုကေရးတီး လက္ထဲမွာ ေရမြန္းျပီး “ ဝူးဝူး ဝါးဝါး ”
ျဖစ္ေနေတာ႔တယ္။ ခဏၾကာေတာ႔ ဆိုကေရးတီးက ေကာင္ေလးကို လံုးဝ
လႊတ္ေပးလိုက္ျပီး ဘာမွ မေျပာပဲ သူ႕ဖာသာ ကမ္းေပၚ ျပန္တတ္လာခဲ႔တယ္။ ဒီေတာ႔
ေရမြန္းျပီး ဝူးဝူးဝါးဝါး ျဖစ္ေနတဲ႔ ေကာင္ေလးက ဆိုကေရးတီး ေနာက္ကေန
လိုက္လာျပီး. .


“ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ဘာလုပ္လို႔ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္႕ကို
ေရႏွစ္သတ္ရတာလဲ.။ ဘာလို႔ ဒီလို လုပ္ရတာလဲ ။ ”


လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေတာ႔ ဆိုကေရးတီးက . .


“ မင္းခုန ေရနစ္ေနတုန္းက ဘယ္လိုေနလဲ။ ”


“ ေရနစ္ေနပါတယ္ ဆိုမွ အသက္ရွဴၾကပ္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ”


“ မင္း အဲဒီလို ေရနစ္ေနလို႔ အသက္ရွဴၾကပ္ေနတယ္ ဆိုတဲ အခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာကို
အလိုခ်င္ဆံုးလဲ။ ”


“ ေရနစ္ျပီး အသက္ရွဴၾကပ္ေနတယ္ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အသက္ရွင္ဖို႔ အသက္ရွဴဖို႔
အတြက္ ေလကိုပဲ အဓိက လိုခ်င္တာေပါ႔။ ”


ဒီေတာ႔မွ ဆိုကေရးတီးက ျပံဳးျပီး.. . .


“ ဒီလိုပဲ. . ။ မင္း ေရနစ္ေနျပီး အသက္ရွဴၾကပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ
အသက္ရွင္ဖို႔ ေလ ကို သလိုမ်ိဳး ၊ မင္းဘဝမွာလည္း “ ဗဟုသုတ ” ေတြကို
အာသာငမ္းငမ္း ေလ႕လာလိုက္စားမယ္ ဆိုရင္ မင္းဟာ တစ္ေန႕ ပညာရွိ
ျဖစ္လာလိမ္႕မယ္။ ”


လို႔ ေကာင္ေလးကို ေျပာခဲ႔ပါတယ္။


“ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝမွာလည္း ဘယ္အရာက အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနတယ္ ၊
ဘယ္အရာကေတာ႔ အေရးမၾကီးေသးဘူး ၊ ဘယ္အရာကေတာ႔ မလိုပါဘူး ၊ ဘယ္အရာကေတာ႔
မရွိမျဖစ္လိုေနျပီ ဆိုတာကို သိျပီး ကိုယ္လိုခ်င္တာကို တစိုက္မက္မက္
ေလ႕လာလိုက္စားမယ္ ဆိုရင္ “ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မျဖစ္ေျမာက္လာစရာ မရွိပါ။ ”
အဓိက နဲ႔ သာမည ကြဲျပားေနေစဖို႔ပါပဲ.။ ”


မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ Chicken Soup For The Soul (
ႏွလံုးသား အာဟာရ ) မွာ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ဟိုတစ္ေလာက
ဖတ္လိုက္ရတဲ႔ စာက စာေရးဆရာ မတူလို႔ ထင္တယ္။ တင္ျပပံုက ကြဲေနတယ္။
ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒီပံုစံေလးနဲ ထပ္ေရးလိုက္တာပါ။ ဖတ္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။
မူရင္းေခါင္းစဥ္ကေတာ႔ ဒီလိုဆိုတယ္ . . “ Which You Wish ” တဲ႔။
ဂ်ာမန္စာေရးဆရာ Iliya Troyanov ေရးတာပါ။




ကိုေဇာ္ ခံစားပံုေဖာ္သည္။